Column week 38-12: nog 6000 uur

Hoe moet dit nou? Acht maanden geen open water zwemmen. Ruim 250 dagen, 6000 uren, 360000 minuten en 21.600.000 seconden zonder.

Afgelopen weekend was raar. Niet mijn koffer pakken en op vrijdag op weg naar de familie de Bruijn, Denise de Riet, de familie van Lier of de familie Dinkelberg om daar te slapen. Geen Laura Oosterbroek die bij me in de auto zit en constant naar Acda en de Munnick wil luisteren en geen files op de A 28,  A15 en A1. Misschien waren ze er wel, maar ik stond er dit keer niet in.

Dit keer uitslapen, niet wetende dat ik het nog kan. Dit keer een eitje zelf gekookt in plaats dat Fatima de Bruijn hem al voor me had gekookt. De zaterdag voelde gek. Normaal in weer in wind op een stoeltje langs de kant van het water. Nu zittend op de bank en om de verveling tegen te gaan naar Alfred Judokus Kwak zitten te kijken om daarna in slaap te vallen bij een slechte film die ik weken geleden had gekocht uit de uitverkoopbak van de Free record Shop.

‘s Middags kon ik het niet laten en ben toch maar even bij een zwemwedstrijd in Steenwijk gaan kijken. Een sprintwedstrijd. 50 meters en Duitse start. Geen elektronische tijdwaarneming, dus je keek alleen maar naar mensen die heel snel heen en weer zwommen en je zag soms niet eens wie de winnaar was. Wel oude bekenden van het binnenbad zwemmen gezien, maar echt gezellig kletsen lukte niet want de zwemmers moesten 4x zwemmen binnen 2 uur, dus het voorbereiden, zwemmen en opnieuw voorbereiden moest in een moordend tempo. Sommige zwemmers moesten zelfs elke 50m een andere zwembroek aan, dus die hadden helemaal geen tijd.

En dan die warmte. Wat een benauwde warmte met ruim 200 man in een klein zwembad. Geen heerlijk groot grasveld waar iedereen lekker kan zitten. Nee, hutje mutje, schouder aan schouder terwijl men elkaar chagrijnig aankeek omdat je elkaar aanstoot en je dat in die warmte echt niet kon hebben.

De zaterdagavond was anders dan anders. Geen bord pasta of macaroni. In plaats daavan een bord opgewarmde aardappelen, wortelen en een gehaktbal. Geen verbrandde armen, nek en schouders, maar een gevoel van: heb ik wel iets gedaan?

Overdag ook nog gewhatsapped met allerlei open water-zwemmers en -zwemsters en iedereen is het er over eens: We missen het open water zwemmen. En we zien elkaar nu zolang niet!! Dan is er een idee om in de kerstvakantie met elkaar naar de Efteling te gaan en daar 3 dagen te vertoeven. Leuk! Erg leuk, maar dan mis ik het zwemmen in open water nog steeds.

Het bij de voorstart ouwehoeren met en over Jeroen Vogelsang. Het naar de startlijn lopen en roepen dat iedereen te water mag, terwijl het eigenlijk niet mag en daardoor de jury helemaal van slag is. Het praatje maken met allemaal bekenden terwijl je niet op de startlijn maar ervoor ligt.  De eerste slagen in een warboel van armen, benen en hoofden. Het samen opzwemmen met Timo Dinkelberg, Pepijn Smits, Melvin Prins en Jan-Willem van der Graaff. ( Marcel Schouten en Ferry Weertman staan al te douchen als wij voor de eindsprint aanzetten ) Het wachten op de dames en de meiden die ongeveer 5 minuten na ons op de finish afstormen. Het daarna analyseren van de race, lekker ouwehoeren met je zwemmaatjes en je uiteindelijk klaarmaken voor de volgende afstand.

Nog 6000 uur en dan mogen we weer. Gelukkig! Ik kijk er nu al naar uit! Het enige wat ik niet mis is het commentaar wat ik kreeg als ik een grijs/blauw blikje open maakte om vleugels te krijgen. Als ik er nu een neem is het een oase van rust in plaats van: Dat is niet goed voor je of daar word je dik van! Het is enige lastige daarvan is dat ik nu na 4 blikjes van die gele ‘stink’ drank niet zo goed weet wat ik met mijn energie moet doen. Iemand suggesties?