Column week 39-12: vallende sterren

Toen ik de afgelopen week trainde stond ongeveer anderhalf uur lang de cd van Nick en Simon op de speakers van het zwembad in Steenwijk. De drie badjuffen stonden uitgebreid te dansen toen Simon zong dat Rosanne het alweer met zoveel mannen deed en Simon daar zoveel pijn mee deed.

Twee uur lang hoorde ik alle hits van het palingduo voorbij komen, terwijl ik mijn setjes 75 en 50 meter deed. Dus na elke pak hem beet 50 seconden kon ik weer genieten van de gitaar van Nick en de hoge stem van Simon. 'Pak maar mijn hand', 'De dag dat alles beter is', 'Het Masker' en nog allerlei andere hits werden gerepeat zonder dat de badjuffrouwen door hadden dat het gros van het zwembad was afgehaakt bij het liedje 'Christmas was a friend of mine'. Het zwembad werd leger en stiller qua bezoekers, maar door de speakers schalde nog steeds het Volendamse duo.

Na het trainen kwam ik thuis en bij het zappen kwam er een close-up, een hand op een rode knop en twee stoelen draaiden om: die van Nick en Simon. De Voice of Holland was er op en ondanks dat ik al anderhalf uur naar Nick en Simon had moeten luisteren, moest ik ook nog even ruim twee uur naar Nick en Simon kijken. Het mooie van dat programma is dat er ondertussen ook nog allerlei andere mensen in beeld komen zoals de mooie Wendy van Dijk, de twee turven hoge Roel van Velzen en Martijn Krabbé en natuurlijk good old Marco B. De Voice of Holland is de kweekvijver voor nieuw zangtalent dat het wil maken in Nederland, daarna in Europa en het liefst uiteindelijk in de hele wereld. Al die zangcoaches hebben het allemaal goed met hun voor en willen dat ze doorbreken in de muziekwereld.

Op de een of andere manier moest ik op dat moment aan de zwemwereld denken en aan hoe coaches het hun pupil soms niet gunnen dat zij groter worden dan de plaatselijke vereniging. Te vaak worden die talenten klein gehouden binnen de club. Zodra je je kop boven het maaiveld uitsteekt gaat je kop eraf. Vaak wordt er meer in het belang van de club gedacht: “We hebben het talent nodig voor de competitie” in plaats van “Wat gaaf dat een zwemmer van mij wordt uitgenodigd voor die grote club een tiental kilometers verder op.”

Ik ben wel van mening dat talenten niet te vroeg van huis en hun vertrouwelijke omgeving moeten gaan, maar vast blijven zitten en vastroesten omdat de plaatselijke verenigingscoach niet genoeg capaciteit en kwaliteit heeft om het talent verder te helpen is doodzonde. Gelukkig worden talenten nu vroeg ontdekt door de verschillende ETC-trainers en worden ze gevraagd om af en toe mee te trainen met de ETC-verenigingen. Als hun talent nog beter ontwikkelt kunnen ze naar een RTC. Mochten ze de top binnen het zwemmen kunnen halen is er zelfs een plekje bij het NTC voor ze.

Toch vraag ik  me af wat er gebeurt met talent dat een jaar of meerdere jaren stilstaat, een zware blessure krijgt of door andere omstandigheden niet presteert of doorontwikkelt. Volgens mij is het dan meerdere malen einde oefening voor dit talent en wordt er niet bedacht dat het soms kan gebeuren dat een talent een paar jaar onder de maat presteert. Op de NTC en RTC is er dan ineens geen plek meer, staan die voormalig talenten weer op straat en kunnen ze soms het hun staart tussen de benen terug naar hun oude vereniging. Graag zou ik zien dat deze talenten worden opgevangen door trainers die misschien niet de luxe hebben van een NTC of RTC maar wel meer kunnen bieden dan de plaatselijke vereniging. Ik durf te wedden dat een voormalig talent nog genoeg potentie heeft om door te kunnen gaan met topsport. Misschien dan wel niet helemaal de top, maar daar onder is ook mooi om te presteren.

De talenten van de diverse zangprogramma's op tv hebben misschien maar drie echte blijvende artiesten opgeleverd: Ben Saunders, Lisa Lois en Marco Borsato (SoundMixshow). De andere talenten zoals Jaap van Reesema (x-factor-winnaar 2010), Boris (Idols 2) en Rochelle (x-factor-winnares 2011) zijn inmiddels terug te vinden in de uitverkoopbak en bijna verdwenen uit de zangwereld.

Zo zullen er ook tal van zwemmers zijn die eerst helemaal opgehemeld zijn door diverse coaches, maar uiteindelijk via de achteruitgang van het zwembad zijn verdwenen. Zouden zij het plezier in het zwemmen helemaal vergeten zijn? Ik kan het me niet voorstellen. Als je iets graag doet omdat je er plezier in hebt, wil je dat toch de rest van je leven doen? Ik vind dat een zwemmer beslist wanneer hij wil stoppen met het bedrijven van zijn ( top-) sport en niet iemand die op dat moment geen talent meer in hem of haar ziet. Ik kan me juist voorstellen dat het voor iemand die op zo'n hoog niveau heeft gesport, maar het net niet haalt, demotiverend is om op een veel lager niveau verder te moeten en dan liever stopt. Ik stel voor om een asiel voor zwemmers te maken waarin uitgepoepte zwemmers en zwemsters terecht kunnen en hun plezier terug kunnen vinden, zoals ze ooit begonnen zijn. Zeg nou zelf, eenmaal het zwem-virus opgelopen, kom je er nooit meer van af. En dan maakt het niet uit op welk niveau je blijft zwemmen.

Toen ik de volgende middag zwemles aan het geven was, keek een kindje bij het op de rug zwemmen niet naar het plafond en begon ik te zingen: Kijk omhoog, naar de zon.... Ik hoop dat het Nick en Simon-virus bij mij tijdelijk is en niet zo hardnekkig is als mijn zwem-virus.