Column week 40-12: "Schat! Kijk ff wat je tijd is!"

Nog een paar dagen en dan mag ik weer een wedstrijd zwemmen in het zwembad. Tot die tijd moet ik het doen met kijken naar zwemmers die een wedstrijd zwemmen. Ik zit, sta of hang dan tussen het publiek, dat vooral uit ouders van zwemmers of zwemsters bestaat. Jammer genoeg is zwemmen niet echt een sport die extern publiek aantrekt. Ik denk niet dat er mensen op een zaterdag- of zondagmiddag op de bank zitten en tegen elkaar zeggen: “Henk! Weet je waar ik nou zin in heb?” Henk kijkt Thea vragend aan en als Thea dan roept:  “Naar een zwemwedstrijd!”, springt Henk een gat in de lucht.

Eindelijk mag hij  weer eens van Thea naar de plaatselijke zwemclub. Eindelijk kan hij al die goede zwemmers en zwemsters eens in levende lijve zien. Eindelijk kan hij zijn album met zwemmersplaatjes dat hij spaarde bij de plaatselijke supermarkt eens voorzien van handtekeningen! Zijn Thea vraagt hem om mee te gaan naar een zwemwedstrijd! En wat voor zwemwedstrijd! Het 'bakker op de hoek'- sprinttoernooi. Hij heeft nu de kans om eindelijk op de foto te gaan met al die grote, snelle zwemmers en zwemsters van de plaatselijke vereniging: 'Het golfje.' 

Helaas gebeurt bovenstaande niet en bestaat het publiek meestal uit ouders, soms uit opa's en oma's en af en toe mag het irritante broertje ook mee, als hij maar niet telkens zijn vingers langs de rand van het bad in het water doet. Gelukkig is het publiek altijd lekker enthousiast en vliegen aanmoedigen zoals 'HUP!', 'Kom op', ‘NU!’en ‘Benen!’ om je oren. Heel goed dat ouders dat zo hard mogelijk schreeuwen. Zeker als je bedenkt dat zwemmers toch 9 van de 10 keer niet horen wat er geroepen wordt! Fluiten hoor je wel! Mooie voorbeelden zijn natuurlijk onze bondscoach Jacco Verhaeren en trainer Marcel Wouda. Als die fluiten hoor je een kilometer verderop nog de schelle toon en als ze dat op ritme doen van de slag die je moet aanhouden zal het zeker helpen!

Eerder deze week zag ik ook een moeder die zo enthousiast haar dochter aanmoedigde dat het net leek of ze zelf in het water lag en zelf mee zwom. Na 100 meter tikt de dochter aan. Moeder drukt haar klokje in, maar uit enthousiasme drukt ze op het verkeerde knopje, waardoor ze geen tijd heeft. Ze gooit het klokje op de grond, dat vervolgens uit elkaar spat. Druk roept ze om haar heen of iemand anders de tijd van haar dochter heeft opgenomen, maar de vader naast haar luistert via een oorradiootje naar de wedstrijd Heerenveen – NEC. De moeders die aan de andere kant naast haar zitten zijn te druk met het observeren van een leuke vader die aan de andere kant van het zwembad zit en achter haar zitten kinderen die bezig zijn om een spelletje op de Nintendo DS te spelen.

De dochter hijgt nog wat na op de rand van het bad. Haar moeder beseft dat niemand in haar naaste omgeving de tijd van haar dochter heeft opgenomen, dus moet ze het verder op zoeken.

‘Schat!!! Schat!!! Wat is je tijd?’, roept ze keihard door het zwembad, terwijl het fluitje voor de volgende serie klinkt.

Haar dochter haalt haar schouders op. De moeder kijkt geïrriteerd. 

“Op uw plaatsen”, zegt de starter. 

“Kijk ff bij de tijdwaarneemster!” roept de moeder, door de startprocedure heen.

Twee kinderen die klaar staan om te starten, reageren op de stem, omdat ze denken dat het startsignaal wordt gegeven en vallen in het water. Op dat moment kijken alle aanwezigen in het zwembad naar de moeder die geïrriteerd staat te kijken. Heeft echt niemand om haar heen de tijd van haar dochter?  "Had ze nou de limiet voor de NJK?”, vraagt ze in de lucht, maar niemand reageert. Iedereen kijkt en denkt er het zijne van. De moeder geeft het op en gaat weer op haar stoel zitten. Ze hijgt en proest het uit, terwijl haar dochter alweer is bijgekomen van de 100m.

Na ongeveer 5 minuten komt de dochter aan lopen. “Wat was je tijd?”, roept de moeder toen ze opmerkte dat haar dochter aan komt lopen. De tijd heb ik niet kunnen horen, maar de reactie van haar moeder was alles zeggend: “Je had je benen ook moeten gebruiken! Maar ja! Daar trainen jullie ook te weinig op! Ik zal straks wel eens even met je trainer praten!” Ik stond op en ben naar de kantine gelopen om wat te drinken te halen. Ik moest even weg bij die vrouw! Ik liep langs de dochter en zag weer een kind dat het plezier in zwemmen wordt ontnomen door een te fanatieke ouder! Helaas. 

Trouwens mochten jullie binnenkort een vrouw zien die voldoet aan het volgende signalement: bruin haar, een hoofd zo rood als een tomaat tijdens de race van haar dochter, met gloednieuw klokje om haar hals? Schroom je niet en geef haar even een drukkertje (een duwtje voor de mensen uit de Randstad) als ze langs de badrand loopt op weg naar een volgende preek aan de trainer of dochter!