Column week 45-12: Onvoorwaardelijke liefde

Als twee partijen besluiten om uit elkaar te gaan is dat ieder zijn goed recht. De partij die als eerste aangeeft om te stoppen met een samenwerking zal deze beslissing niet zo maar op tafel gooien. Daar zal een ongelooflijke innerlijke tweestrijd aan vooraf zijn gegaan. Er zijn tal van voorbeelden in de sport waarin een tweetal afscheid van elkaar neemt. Denk aan de Rabobank en de wielrenners. Denk aan Mark Tuitert met Jac Orie. Denk aan Co Adriaanse die er door FC Twente na een half jaar uit wordt gegooid als trainer.

Ieder heeft zijn eigen mening, zijn eigen argumenten om te stoppen. Het belangrijkste is wel, wat gebeurt er met derden die in de samenwerking verweven zijn. De Rabobank lost het sjiek op: Blijft een jaar lang de ploeg sponsoren zonder dat zij daar reclame voor wil op de shirts, auto’s enzovoort. FC Twente doet dit door te zeggen dat Adriaanse een goede trainer is, maar niet op dat moment voor deze club. Hoe de vork in de steel zit wat betreft Mark Tuitert en Jac Orie? Ik zou het niet weten, maar volgens mij was Orie niet heel blij met de beslissing van Tuitert.

Als twee mensen besluiten een relatie te stoppen, kan dat gevolgen hebben voor allerlei mensen in hun naaste omgeving. Ouders, schoonouders, zwagers, schoonzussen, buren, zelf een hond kan er de gevolgen van ondervinden. Kinderen in een dergelijke relatie zijn dan meestal de grootste dupe.Ik maak op dit moment aan den lijve mee wat vele andere Nederlanders ook mee maken: Een relatie die stopt en waarbij twee personen niet meer met elkaar communiceren. Je stopt. Je beslist om de rest van je leven niet meer met diegene te delen en dat mag. Je moet als je 80 jaar bent en terugkijkt op je leven geen spijt van dingen hebben, dus als je denkt dat je beter bent zonder diegene: Ieder zijn goed recht. Alleen, ik wil de dingen wel oplossen zodat je weer verder kunt met je leven, zonder dat je elkaar het leven zuur hoeft te maken. Bij ons is het een grote strijd. Wie welke strijd ook gaat winnen, er is maar één echte verliezer. Die verliezer is juist diegene waar ik het meest van hou: mijn dochter.

Ik ben groot geworden met een vader en een moeder. Mijn ouders stonden altijd aan de kant langs het water en mij aan te moedigen. Soms harder en enthousiaster dan mij lief was, maar zij stonden er. Als ik een probleem had kon ik ieder moment op ze bouwen en zij hielpen mij om het op te lossen.

Mijn dochter zal haar papa en mama naar alle waarschijnlijkheid nooit samen aan de kant zien staan aanmoedigen, welke sport ze straks als ze ouder is ook gaat doen. Altijd zal ze het ene weekend bij haar papa of haar mama zijn en altijd zal ze er één moeten missen. Dat alleen maar omdat er nu zoveel stuk wordt gemaakt. De afgelopen 3 maanden heb ik mijn dochter niet gezien. De strijd wordt niet altijd even eerlijk gevoerd. Ik had haar graag bij me gehad. Ik had haar graag elke avond dat het mogelijk was naar bed willen brengen. Ik had haar graag elke morgen uit haar bedje willen halen om haar goedemorgen te wensen.

Afgelopen weekend was ze eindelijk weer bij me. Ze lachte toen ze zag dat ik haar kwam ophalen. Hoe simpel het ook lijkt om samen te spelen, eten, zwemmen en televisie kijken, het is zo bijzonder om je dochter bij je te hebben als je haar niet elke dag ziet. Het handje dat ze je geeft op het moment dat je weggaat bij opa en oma of die kus die je krijgt als je haar naar bed brengt of het lieve lachje als ze je ziet bij het kiekeboe-spelletje. Het gevoel dat zo'n lief klein wezentje op je vertrouwt en blind voor jou gaat, is een gevoel dat niets kan overtreffen, welke overwinning je ook haalt.