Column week 52-12: 2012

We zitten alweer aan het eind van het jaar 2012. Toen ik op 1 januari 2012 het nieuwe jaar inluidde, had ik niet kunnen verwachten dat ik in december 2012 zou staan waar ik nu sta. In het afgelopen jaar is er veel gebeurd in mijn leven, met zwemmen als een soort rode draad.

Waar ik het jaar 2012 begon als een zwaar wegende, niet-sportende man van 28, eindig ik als redelijk afgetrainde, fanatiek sportende man van 29. Daarbij is mijn dochter ook nog eens twee jaar geworden, woon ik niet meer in Beilen en is mijn leven compleet anders dan het was toen ik op 1 januari 2012 om 0.00 uur het jaar inluidde. 2012 was voor mij een jaar waarin ik mijzelf weer terugvond en mijzelf misschien wel sterker heb gemaakt dan ooit. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal.

Ik maak me niet meer letterlijk en figuurlijk dik om wat mensen van mij vinden. Ik doe wat mijn hart mij ingeeft en geniet nu veel meer van het leven. Ook maak ik moeilijke keuzes die ik vroeger ver voor mij uitduwde. Ik stopte problemen soms in de kast. Wat je niet ziet is er ook niet. Dat is nu totaal anders. Ik pak alles aan en durf met mijn billen bloot te gaan als het moet.

Waar 2012 begon als een grote wervelwind in een wildwater rivier, heb ik er zelf voor gezorgd dat ik ben geëindigd met een klein briesje in een voortkabbelend beekje, hoewel ik zelf aardig doordender ik het water. Met mijn tweede plaats in het open water klassement heb ik meer dan ooit aan mijzelf bewezen dat ik na het bezoeken van de Swimcup de juiste keuze heb gemaakt mijn passie weer op te pakken. En die passie zit zo diep dat ik het leuk vind om voor het goede doel ruim vijfentwintig kilometer keihard te zwemmen in een zwembad van vijfentwintig meter. Meer dan vijfhonderd keerpunten. Misschien ben ik wel gek, maar tijdens die zwemmarathon kon ik mijn geluk niet op en had ik genoeg tijd om trots op mijzelf te zijn.

Soms moet je belangrijke, moeilijke en gedurfde keuzes maken om verder te kunnen. Afgelopen weken heb ik dat gedaan en heb ik een boek kunnen dichtslaan. De laatste bladzijdes van dat boek zijn donkerder dan dat ik ooit had gedacht. Ik had niet kunnen weten hoe zwart zwart kan zijn. Gelukkig heeft het boek een harde kaft en dat betekent ‘eens gesloten blijft gesloten’. Ik begin aan een nieuw boek met alleen maar witte pagina's die nog helemaal ingevuld moeten worden. Nieuwe kansen, nieuwe doelen, nieuwe mensen, een nieuw leven. Sommige elementen van het gesloten boek gaan gelukkig mee: mijn dochter, zwemmen en natuurlijk ikzelf.

Zo heeft iedereen een eigen verhaal. Iedereen zal op 31 december, in het laatste uurtje van 2012, terug kijken. Sommigen zullen meer naar voren willen kijken. We vieren het eind van 2012 op onze eigen manier. Sommigen met een lach, anderen met een traan. Ik hoop dat iedereen op een goede manier het jaar kan afsluiten. Dat iedereen het positieve meeneemt naar het nieuwe jaar en durft te zijn wie hij/zij wil zijn! Ook al zijn sommige keuzes moeilijk en doen ze veel pijn. Je moet altijd doen wat voor jezelf het beste is.

Hopelijk wordt volgend jaar een top jaar, met een mooie strijd met mijn vrienden en zwemconcullega's en zal 2013 in het teken staan van liefde, geluk en gezondheid.

Ik wens jullie meer dan al het goeds voor 2013.