Column week 1: de kus van het jaar

De afgelopen dagen zijn we weer doodgegooid met allerlei jaaroverzichten. Financieel, Koninklijk, Nieuws, Show, Film en een Sportjaaroverzicht. Vooral de laatste heeft een groot 'om je vingers bij af te likken' gehalte. Elk jaar kijk ik er naar uit om naar de mooi gemonteerde beelden met goede muziek te kijken. Waar je vroeger in je agenda de tijd en datum moest neerzetten om niet te vergeten wanneer het werd uitgezonden, kun je het jaaroverzicht tegenwoordig elk moment van de dag terug kijken. Dit jaar heerlijk vanuit bed op de iPad op een 'lazy' tweede Kerstdagochtend.

Het sportjaar 2012 had een menukaart waar Mart Smeets en zijn kornuiten van de NOS van te voren het water van in de mond zou lopen: de EK voetbal, de Tour de France, de Giro d'Italia en diverse Grand Slams. London 2012 stond als hoofdgerecht op de kaart.Voor 'ons Nederland' vielen het voorgerecht en het tussengerecht zwaar tegen. Daarentegen was het hoofdgerecht redelijk te versmaden.

Vroeger, zodra de Olympische Spelen zich aandienden, kon je er donder op zeggen dat Alexander ziek was. Drie weken lang was hij te ziek om naar school te gaan, maar niet te ziek om elke minuut van de sporten op de bank voor de tv te volgen. Waar moeder hem als butler voorzag van de nodige kopjes thee, koekjes en stukjes fruit, zag hij Erben Wennemars schreeuwend van de pijn op een brancard de ijsbaan van Nagano verlaten. Zag hij hoe Pieter van den Hoogenband in de laatste baan, de in zijn thuisbad in Sydney zwemmende, Ian Thorpe op de tweehonderd meter vrije slag voorbij zwom. Zag hij een huilende Anky van Grunsven Bonfire een suikerklontje geven nadat ze goud had gewonnen. Zag hij dokter Johan Olav Koss in Lillehammer een lange neus trekken naar Falko Zandstra en Rintje Ritsma.

Dit jaar kon ik ook bijna alles zien. Werk en trainen zo gepland dat ik het minst zou missen van de Olympische Spelen. Ik zag hoe Epke Zonderland op het ritme van de 'oe's en aa's' van het publiek en zijn concurrenten de drie vluchtelementen achter elkaar deed en heerlijk stil bleef staan. Hoe Hans van Zetten door het hele Olympisch Turnstadion bulderde: 'Hij staat! Epke Zonderland!'

Ik zag vol afgrijzen hoe handboogschieter Rick van der Ven zijn laatste pijl ergens in de zeven mikte terwijl zijn tegenstander hem vol in de roos had geschoten. Ik zag hoe gemeen een jurysport is, want eerlijk is eerlijk: Adelinde Cornelissen had een gouden kuur!

Wat ik ook zag, was Ranomi Kromowidjojo die, ondanks niet al te beste races, 'gewoon' even Olympisch Kampioen werd op de vijftig en honderd meter vrije slag. Nu, een half jaar na deze geweldige prestaties, wordt ze er, zeker in deze weken met de jaaroverzichten, nog dagelijks aan herinnerd. Ze moet nog één keer vertellen hoe ze die dagen heeft beleefd, wat ze op de ochtend voor haar race at, hoelang ze er over deed om haar nagels zo mooi te lakken, of ze van te voren al durfde te denken aan wat er zou gebeuren nadat ze de gouden plak om haar nek zou hangen. Hoe Mart Smeets in zijn grote streepjesoverhemd haar drie 'natte' felicitatiezoenen zou geven, hoe in een overvol Holland Heineken Huis iedereen zou schreeuwen dat ze met haar wilden trouwen en natuurlijk de vraag van Jan Heemskerk of ze voor een paar ton eens zonder badpak zou willen poseren voor alle Nederlandse mannen die haar per direct in zouden willen ruilen voor hun huidige vrouw.

Wat ik wel jammer vind is dat ze niet los komt van een smetje, die elk Olympisch Kampioen over zich heen krijgt. Ze moet gaan uitleggen wat in het roddelcircuit de ronde doet: Ze zou tijdens de Olympische Spelen een stimulerend middel hebben gebruikt! Geen EPO of andere rotzooi die op de dopinglijst staat. Nee, zij gebruikte een geheel ander stimulerende middel, genaamd: Liefde. Tijdens de voorbereidingen en gedurende de Olympische Spelen zou het hart van 's lands meest begeerde vrijgezelle zwemster harder zijn gaan kloppen voor 's lands meest begeerde getrouwde zwemmer Pieter van den Hoogenband. Men beweert dat er tussen die twee een kus heeft plaatsgevonden in het Olympisch dorp. Nu is heel Nederland, met Albert Verlinde en Evert Santegoeds voorop, in rep en roer! Men spreekt er schande van en keurt het af als het daadwerkelijk is gebeurd!

Ook al zou er een kus zijn geweest. Oproep aan Nederland: wees niet roomser dan de Paus en laat hen lekker genieten van hun prille liefdesgeluk! Ook al zijn de twee meest begeerde vrijgezellen van een paar weken geleden geen vrijgezel meer! Misschien heeft Pieter zijn vrouw wel aan de kant gezet om over een tijdje openlijk voor zijn liefde voor Ranomi uit te komen. Laat hen lekker. En laat Ranomi vooral de jonge vrouw zijn die twee gouden medailles won tijdens de Olympische Spelen in London.

We weten het natuurlijk niet zeker, want beiden ontkennen alles, maar men hoorde Ranomi laatst op de fiets door Eindhoven zingen: 'Crazy in love' van Beyoncé.