Column week 5: Oud, Ouder, Oudst

Het zwembad in Nijverdal raakte afgelopen vrijdag even in paniek. Nijverdal was afgelopen weekend het 'Master Mekka' van de Nederlandse zwemwereld. In de hal stond een grote groep oudere mensen en om zich heen zagen ze leeftijdgenoten met latex badmutsen op, aparte brillen op hun ogen en supergladde zwembroeken en badpakken aan hun lichaam. Er was zelfs een vrouw die haar vriendin aan stootte toen ze een mannelijke leeftijdgenoot met een gladgeschoren borstkas voorbij zag lopen en ze fluisterde: 'Zie je wel. Ik zeg al een paar jaar tegen Henk dat hij zijn borsthaar moet scheren! Dat is hartstikke hip!' Ze dachten even dat ze door de buurtbus in de opgepimpte Huishoudbeurs Extreme waren afgezet, maar al snel kwam de badjuffrouw naar de vrouwen toegelopen om hen op te halen voor hun wekelijkse les 'Bewegen in het water'.
Waar in het grote wedstrijdbad de zwemmasters hun best deden om zo hard mogelijk van de ene naar de andere kant te zwemmen, stonden leeftijdgenoten in het water om met de grootste moeite, volledig uit het ritme van de muziek, hun arm en hun been omhoog te krijgen, omdat ze last hadden van reuma, versleten botten of andere klachten.

Maar wat was het weer een geweldig Open Nederlandse Master Kampioenschap! Het blijven bijzondere kampioenschappen waar drie generaties aan mee kunnen doen. Ik weet niet of het ooit is gebeurd maar dit zijn de kampioenschappen waar een opa, een vader en (klein)kind tegelijk aan een Nederlands Kampioenschap mee kunnen doen. Gezien de sfeer die er hangt zou je haast kunnen zeggen dat iedereen familie van elkaar is en misschien voelt dat ook wel een beetje zo.
De voorzitter van Het Ravijn zei zondag dat hij de sfeer op een campingsfeer vond lijken, maar daar was ik het niet helemaal mee eens. Op een camping zit iedereen bruin te bakken in de zon, een sudoku-puzzeltje te maken en eet men zich vol aan de iets te zwart gebakken barbecueworstjes terwijl de verbrande nasmaak met een biertje wordt weggespoeld. In Nijverdal werd Master Topsport geleverd.
Natuurlijk, is er gezelligheid, maar er wordt volop gestreden om medailles in de diverse leeftijdscategorieën en er werden zelfs wereldrecords gezwommen. Dat zijn unieke prestaties waar de Nederlandse zwemwereld trots op mag zijn. Om deze prestaties te leveren trainen al die Masters elke dag om hun lijf in de best mogelijke conditie te houden en dat is een unieke prestatie.
Waar hun leeftijdsgenootjes liever aan een gebakje zitten bij de buurvrouw om de laatste roddels van het dorp door te nemen, duiken zij het water in om zich in vorm te trainen voor dit kampioenschap.

Aan de deelnemers bij de wat jongere categorieën te zien, kun je trouwens nu ook wel zeggen dat de Nederlandse Masters Kampioenschappen er voor zorgen dat de leeftijd 25+ en 30+ langer blijft zwemmen. Er zijn veel meer deelnemers en als je kijkt naar de tijden die worden gezwommen in vergelijking met drie jaar geleden is het niveau toch wel behoorlijk omhoog geschroefd.
Maar ik vind wel dat het Nederlandse Master Kampioenschap zijn karakter moet houden zoals het nu is: een wedstrijd voor de oudere zwemmers en zwemsters. Het groot aantal deelnemers met ruim 2500 starts moet er niet voor zorgen dat de limitering zo scherp wordt, dat er steeds meer mensen afvallen en er steeds meer jonkies bij komen. Voor Nederland is een 20-plusser al een Master, maar ik vind dat het wel een wedstrijd van de nog iets oudere Nederlandse zwemmer moet blijven.

Voor mij persoonlijk was het een geslaagd toernooi met drie keer goud, evenveel zilver en om het triootje compleet te maken, één keer brons. Maar hoeveel medailles ik op deze leeftijd ook haal, ik denk dat de grootste overwinning vooral zit in het feit dat wij afgelopen weekend allemaal hebben kunnen zien dat het ook anders kan als je ouder bent. Zo vanzelfsprekend is het niet om op oudere leeftijd nog te mogen proberen om zo hard mogelijk van de ene kant naar de andere kant te zwemmen.