Column week 10: Uit de kast...

Je zult maar homoseksueel zijn en in Rusland wonen. Daar was deze week nogal wat ophef over Nederlandse journalisten die zich voordeden als een homoseksueel stel. Ze werden door diverse Russen uitgescholden, bespuugd en met de nek aangekeken.
Homoseksualiteit is nog lang niet overal in de wereld zo normaal. Helaas ook niet in de sportwereld. Gelukkig valt het bij ons in de zwemsport nogal mee. Wij hebben zelfs een aantal zwemverenigingen die niet alleen uit de kast zijn gekomen, maar ook boven op de kast staan om te laten zien dat homoseksualiteit iets heel normaals is.

In mijn naaste omgeving ken ik een aantal mensen die op hetzelfde geslacht vallen. Ik ben zelf twee keer aanwezig geweest bij een ´coming out´. Ik vind het dapper als iemand tegenover vrienden, familie en maten van de sportclub, over zijn geaardheid durft uit te komen. De reactie is over het algemeen: "Voor ons blijf je nog steeds dezelfde persoon", maar toch lijkt het mij één van de moeilijkste bekentenissen om te doen. De enige bekentenis die ik ook heb moeten doen, was dat ik de chocoladesnoepjes had opgegeten terwijl dat niet mocht. Eigenlijk hoefde ik dat ook helemaal niet te bekennen want de bruine vlekken in mijn mondhoeken verraadden mij al.

Het schijnt zo te zijn dat één op de tien mensen homoseksuele gevoelens heeft. Eén op de tien mensen in Rusland is dus homo. Hoe moet die persoon zich voelen als er negen mensen om hem heen staan die hem gelijk zullen laten vallen als hij zou vertellen dat hij liever met een man zoent dan met een vrouw. Het lijkt me vreselijk om zo te moeten leven.
Waar sportende "in de kast zittende" mannen en vrouwen eerst door de Russische natie op handen worden gedragen, weten ze ook dat wanneer ze wel "uit de kast komen", ze door dezelfde mensen de grond in getrapt zullen worden.

Over minder dan een jaar bevindt een grote groep (winter)topsporters zich binnen de Russische grenzen. De Spelen van Sotsji komen er aan. De Spelen die het hebben over Vriendschap, Sportiviteit, Glorie, Eer en Vrede hebben weer een land uitgekozen waar Vrede en Vriendschap niet bestaan. Nu is er in Rusland geen plaats voor Vrede en Vriendschap naar homoseksuelen. Een boycot-momentje zou op zijn plaats zijn, ware het niet dat de drang naar een topprestatie leveren op de Olympische Spelen groter is dan een statement maken naar Rusland en naar de wereld dat homoseksualiteit geen ziekte is, dat mensen die van het zelfde geslacht houden gewoon doodnormale mensen zijn en dat ze zeker niet gestraft hoeven te worden voor hun liefdesuitingen.
De enige reden waarom sporters niet zullen sporten is het gebrek aan sneeuw dat op de loer ligt tijdens de Spelen. Ze maken zich drukker of ze wel kunnen sporten dan om de Olympische gedachte. Wekenlang wordt er al internationaal geklaagd over de slechte plaats waar de Olympische Winterspelen worden georganiseerd. Het is er te warm, er valt te weinig sneeuw. De een klaagt nog harder dan de ander. Nou zijn de Gay Games toevallig ook in 2014. Als jongetje van 15 zag ik de Gay Games in Amsterdam in 1998. Een geweldig evenement waar je trots was om te laten zien dat je homoseksueel bent.

Kunnen we de Gay Games niet in Sotsji plaats laten vinden om de Russen te laten zien dat homoseksualiteit gewoon kan? Dan gaan we de Olympische Winterspelen verplaatsen naar een land waar wel voldoende sneeuw ligt, want dat gemekker over sneeuw of geen sneeuw komt me nu wel zo langzamerhand de keel uit. Zeker nu de temperaturen weer aangenaam worden en de zon feller begint te schijnen. Een ideaal moment om na een lange winter uit de kast te komen en vol in de zonlicht te staan.