Column week 12: Het kanaal

Het Kanaal bedwingen. Op de een of andere manier kan ik mijzelf er maar niet toe zetten om er over te fantaseren. Ik kan mezelf niet dwingen om in mijn gedachten, die oversteek te maken. Ik ben al moe, voordat ik in gedachten de haven van Dover ben uitgezwommen.
In het kader van het nieuwe item ‘De Kanaalbedwinger’ waarin ik de kanaalbedwingers van 2013 interview, heb ik nu al twee keer tegen mezelf gezegd dat ik dat nooit zal doen. Ik denk vooral, dat ik het niet durf. Ik durf het niet, omdat ik denk, dat ik het niet ga halen. Er zit een te groot vechtertje in mij, die de strijd om het winnen erg leuk vindt, maar er zit geen mannetje in mij, die het geweldig vindt om mijzelf iets te bewijzen. Ik hoef mijzelf niet te bewijzen. dat ik een groot aantal kilometers kan zwemmen met het verstand op nul en als enige doel het halen van de overkant.

Daarom vind ik het ook erg knap dat bijvoorbeeld Daan Glorie nog extremere dingen kan doen. Ik snap niet, dat hij het op kan brengen om 24 uur achter elkaar te zwemmen om de meeste kilometers te maken. Ik vind het daarom nog knapper van hem om een retourtje Engeland, Frankrijk, Engeland te zwemmen zonder dat er een doel is om dat als snelste te doen. Natuurlijk zijn er ‘Kanaalrecords’, maar de omstandigheden van de records zijn allemaal verschillend. De een had last van kwallen, de ander heeft een extra grote bocht gezwommen omdat er meer stroming stond en weer een ander had het zo koud, dat hij daarom steeds langzamer ging zwemmen. Het zwemmen van records in het Kanaal is geen eerlijke, gelijke strijd.

De Engelsman Matthew Webb was, voor zover bekend, de eerste mens op de wereld, die zonder hulpmiddelen het Kanaal bedwong. In bijna 22 uur zwemmen zette hij voet op Franse bodem om zich daarna weer terug te laten varen naar zijn thuisland. Dit was in 1875. Het duurde ruim 50 jaar, voordat de eerste vrouw dit volbracht. Het was de Amerikaanse Gertude Ederle. Zij deed dit gelijk in een nieuw record van iets meer dan 14 en een half uur. In 2010, ruim 135 jaar nadat Matthew Webb het haalde, is misschien wel de meest uitzonderlijke prestatie van alle kanaalbedwingers geleverd. De Fransman Philippe Croizon zwom als gehandicapte zwemmer zonder armen en benen de hemelsbrede 34 kilometer. Vol bewondering en met een tikje jaloezie lees ik mij in in de verhalen van mensen, die het Kanaal hebben bedwongen.

Ze zeggen dat je pas een echte open water zwemmer bent als je het Kanaal over bent gezwommen. Ik zeg altijd, dat ik een open water zwemmer ben en zeker geen zwembad zwemmer. Maar als de bewering van hierboven klopt, dan mag ik mijzelf dus helemaal geen open water zwemmer noemen. Ik ben slechts iemand, die in open water wedstrijden zwemt. Een zwemmer, die in open water zwemt. Toch wil ik mijzelf graag open water zwemmer noemen, maar dan ben ik dus verplicht om het Kanaal over te zwemmen.

Ik hoop, dat wanneer ik niet meer mee kan komen in het wedstrijd geweld, mijn drang om te winnen verandert in een drang om mijzelf iets te bewijzen en dat ik het dan alsnog aan durf het Kanaal over te zwemmen. Maar eerst blijf ik gewoon de zwemmer die het Wilhelminakanaal in Oosterhout en het Twentekanaal in Vriezenveen bedwingt.
Ook al moet het dan gebeuren op mijn 71e. Dan heb ik overigens wel het record van Roger Allsopp afgepakt, die als oudste in 2011 de oversteek heeft gehaald. Verrek. Het doel heb ik al. Laat het maar gauw 2054 worden…..Dan mag ik mij alsnog een echte open water zwemmer noemen.