Column week 14: Giet it oan?

In de maanden maart en april vind ik het altijd heerlijk om mijn racefiets uit de schuur te halen en kilometers over de weg te maken en wat minder in het water. Even uit het warme zwembad en alvast de natuur opsnuiven voordat het trainen in de buitenlucht gaat beginnen. Soms rij ik toertochten en vind bijvoorbeeld de ronde van Drenthe best leuk om te doen. Al enkele keren heb ik hem gereden en over het algemeen kon ik hem gewoon in een wielrenpakje met korte mouwen en pijpen rijden. Slechts één keer heb ik hem gereden met thermo-ondergoed, een lange broek en een windjack om te mijzelf tegen de kou te beschermen.
Dit jaar heb ik hem overgeslagen en tot groot ongenoegen van de meeste wielrenners en liefhebbers werd de wedstrijd zelfs afgelast. Het was te nat, op delen van het parcours lag te veel sneeuw en voor mij de belangrijkste reden om niet deel te nemen: het was te koud.
De clichés: kou zit tussen je oren en kou is emotie en emoties kun je uitschakelen pas ik meerdere malen toe als ik tijdens één van de eerste open water wedstrijden van het seizoen in het kanaal bij Vriezenveen, Scheerwolde of Sluis duik, maar ik moet eigenlijk wel toegeven dat ik een  mooi weer fietser ben. Natuurlijk kun je je warm kleden, maar om  je tegen de vrieskou die de afgelopen weken in Nederland heerste te kleden moet je zoveel kledinglagen over elkaar aan trekken dat je de pedalen nog amper rond kan krijgen.
 
Op tweede Paasdag, die overigens kouder was dan afgelopen tweede Kerstdag, was het zonnetje heerlijk aanwezig. Ik had zin om mijn wielrenschoenen aan te trekken om vervolgens het mooiste wielrenrondje door Nederland te rijden: Steenwijk, Scheerwolde, de Weeribben, Oldemarkt en weer terug naar Steenwijk. Goed gekleed begon ik mijn tocht en het zonnetje brandde lekker op mijn zwarte kleding. Kortom, aangenaam. Het mooiste rondje van Nederland is het mooiste rondje van Nederland, omdat het langs de mooiste open water wedstrijd van Nederland gaat: Scheerwolde. Natuurlijk ben ik sterk bevooroordeeld omdat het mijn baan is. In Scheerwolde ligt heel veel ziel en nog meer zaligheid van mijn persoontje dus als ik er langs rijd gaat mijn hart sneller kloppen, zonder dat ik daar extra inspanning voor hoef te leveren.
 
Normaal gesproken stap ik bij het haventje van Scheerwolde altijd even van mijn fiets om mijn hand in het water te steken en het water te voelen. Dit keer heb ik dat maar niet gedaan. In de Weerribben lag er in sommige kleine slootjes nog ijs op het water en ik wist zeker dat de temperatuur van het water in het Steenwijkerdiep ook niet zo heel ver van het vriespunt was. Juist door het zonnetje wakkerde vandaag heel zachtjes voor het eerst van dit seizoen het open water-vlammetje in mij. Heel zachtjes, dus ik was veel te bang, dat mijn hand in het steenkoude water, het vlammetje gelijk weer zou doven.
 
Nog elf weken en dan begint het Open water seizoen. Normaal gesproken lopen de schapen al met hun kleine lammetjes in de wei, zijn de schaatsen alweer in het vet gezet en zitten de Rayonhoofden al weer achter de geraniums, maar het Rayonhoofd in het Friese Sloten denkt nog steeds dat Hij er aan kan komen. En geef hem eens ongelijk. In deze winter en lente lijkt niets onmogelijk. Er zitten normaal gesproken al duizenden bladeren aan elke boom. De winterjas is ingeruild voor een zomerjack of men loopt al met korte mouwen door de stad op zoek naar nieuwe zomerkleren. Nu kijkt iedereen nog steeds nors omdat het guur, winderig en vooral nog steeds koud is.
De zon mag de komende weken hard aan het werk om het water in de Nederlandse sloten, kanalen en rivieren van rond het vriespunt naar de 16 graden te krijgen, waar wij Nederlandse Open Water Zwemmers naar toe leven want pas dan mogen wij los. Pas dan wordt er gezwommen voor het Nederlandse Open Water Klassement. Pas dan giet it oan voor ons.
 
Nog elf weken en dan staan er drie wedstrijden in één weekend op het programma: Leiden, Vriezenveen en Spaarnwoude. Ben ik pessimistisch als ik zou zeggen dat ik hoop dat minimaal 1 van de 3 door zou gaan?