Column week 15: Femke en de zeven Russische Houthakkers

Er was eens een meisje dat verhuisde van Leiden naar Amsterdam en van Amsterdam naar Frankrijk om vervolgens in Eindhoven eindelijk thuis te komen. In Frankrijk voelde ze zich niet thuis. Ze trainden daar te hard en te veel. Ze was alleen maar bezig met het behalen van doeltijden in de trainingen. Haar mooie techniek werd steeds minder en uiteindelijk besloot ze na een slecht Olympisch jaar dat ze terug moest naar haar vaderland. Ze vond haar thuis bij dezelfde ploeg als waar de Koningin van de Nederlandse zwemsport zwom. Het stond groot op de sportpagina’s in de kranten: Prinses Femke gaat trainen met Koningin Ranomi.

Samen met haar en met nog honderden andere zwemmers en zwemsters streden zij vier dagen lang om de ereplaatsen op de Swim Cup in Eindhoven. Dit jaar voor de toppers het belangrijkste toernooi van het jaar. Niet de Nederlandse Kampioenschappen in juni zijn de belangrijkste zwemdagen van 2013, maar de vier dagen in april waar tickets konden worden verdiend voor de Wereld Kampioenschappen in Barcelona.

Op de eerste avond was er een ontmoeting door Femke met de zeven jongens van het ADN Project. Zeven jongens met zeven onmogelijke namen die met zes in de finale stonden van de vijftig meter vlinderslag. Het was dat onze vlinderslagheld Mike Marissen nog wat tegengas kon geven door de tweede plaats in die finale in de wacht te slepen anders hadden de brede houthakkers van het Russische team de eerste zes plekken van deze finale opgeëist. Ze hadden enorme schouders, gespierde armen en ongelooflijk afgetrainde torso’s. Waar onze Nederlandse jongens in het hotel aan het diner een behoorlijke berg eten op hun bord schepten, schepten zij de hele Himalaya op hun bord om daarna nogmaals eenzelfde hoeveelheid op te halen. Tijdens het opeten beschermden ze hun bord door hun arm er omheen te leggen alsof ze bang waren dat het leeg werd geroofd door andere zwemmers. Er werd niet gesproken maar zij staarden naar hun bord en schrokten het eten in een keer naar binnen, om vervolgens wel heel deftig hun lippen schoon te deppen met een servet. Ze hadden een uitstraling alsof ze wilden zeggen: met ons wordt niet gesold. Niemand durfde dichtbij hen te komen. Behalve Femke. Ze ontmoette de zeven brede mannen in de strijd om het laatste beetje vruchtenkwark. Zij lepelde zonder blikken of blozen het laatste beetje uit de grote bak, terwijl de ADN-mannen netjes in de rij stonden te wachten op hun toetje. Verslagen en vol ongeloof keken ze Femke aan die haar victorie vierde door nog even aan de lepel te likken, waarmee ze de laatste resten had uitgelepeld. De ADN-houthakkers konden alleen maar kiezen voor de magere yoghurt .Femke had niets door en liep met haar schaaltje kwark terug naar de NTC-Amsterdam tafel.

Deze overwinning op het laatste beetje vruchtenkwark was misschien de meest opzienbarende  actie van haar, maar haar races op de drie vrijeslag nummers zorgden er wel voor dat zij een klein beetje de kroonprinses van het Nederlandse dames zwemsprookje lijkt te worden.

Mocht er, en laten we hopen dat het niet gebeurt, onverhoopt wat met onze huidige zwemkoningin gebeuren, dan denk ik dat we aan Femke een goede nieuwe koningin hebben. Maar goed....de weg naar het koninginneschap in Rio de Janeiro is nog lang...Maar als het even mee zit dan hangt er iets moois in de lucht voor Femke....Koningin op de 50, 100 en 200m vrij in Rio...Ik hou wel van sprookjes die op voorhand alleen maar onwerkelijk kunnen zijn, maar uiteindelijk werkelijkheid worden....Spiegeltje, Spiegeltje in mijn hand, wie wordt de koningin aan de Braziliaanse badrand?