Wat een weer in Strijen!
Na de geweldige eerste zwemdag van het open water seizoen in Vriezenveen keek ik reikhalzend uit naar Strijen. Lekker, weer zo’n dagje in de zon en afkoelen in het water! Maar helaas, zo mocht het niet zijn!
Hoewel in Ulvenhout de zon scheen (heel goed voor de open tuinendag met Kunst in de tuin in ons dorp, waar mijn man aan meedeed), liet de bewolking zich op weg naar Strijen steeds meer zien. Bij de Binnenmaas stonden de tenten, groot en klein, al opgesteld met er tussenin de nodige vissersparaplu’s. Hier tussen gauw een plaats gezocht, wat windvrij voor zover mogelijk, en ook ons kleine visserstentje opgesteld. Na de 1e drup ook besloten de grote vissersparaplu uit de auto te halen. Daar zaten Wietse en ik onder en Annie zat onder haar eigen parapluutje, onze zwemspullen lagen droog in de tent.
Om 14.00 uur moest Wietse aantreden voor de 1000 m. vrije slag en 10 minuten later Annie en ik. Tot die tijd bleven we maar zo lang mogelijk in onze warme kleren. Toch leed de sfeer er niet onder. Iemand had een onderbroek bij een paar stoelen op het grasveld laten liggen. Dat is ook niet handig, zei ik, wordt hij lekker nat zo.
Annie en ik kregen toestemming vanwege onze “handicap” om via het trapje het water in te gaan. De anderen sprongen halverwege de steiger erin, waar ook de start was. De watertemperatuur zou 20⁰ bedragen, maar dit geloofde niet iedereen, vermoedelijk omdat de bovenlucht beslist onder die 20⁰ kwam. Nadat iedereen op een min of meer rechte lijn lag volgde het fluitje van de scheids en weg waren de dames. Nu is oriënteren bij de vrije slag nooit mijn sterkste kant geweest, maar deze zaterdag in Strijen leek het wel of ik de hele Binnenmaas wilde zien, onder water dan! Wat een geluk dat er dan begeleiding in bootjes zit, die je op het juiste spoor brengen of houden! Want het gebeurde niet éénmaal, maar meerdere malen, dat ik door de stroming teveel op de heenweg naar links zwom. Ik was niet de enige, hoorde ik. En wat zag ik door de golfslag de boeien slecht. Dan maar weer even schoolslag, wat toch echt wat langzamer gaat. Ik krijg steeds meer bewondering voor de zwemmers van de 5000 m en meer, die zo’n lange afstand toch in een rechtere baan zullen zwemmen dan ik nu deed! En terug ging het niet veel beter. Het was inmiddels wel droog geworden, maar op de een of andere manier keek ik verkeerd in het licht en kon zelfs de finish niet zien! Dit werd helemaal op het gevoel zwemmen, want Annie die ik steeds nog voor me had gehad, was ik na het keerpunt ook kwijt. De begeleidende boot was zo aardig om wat opzij van mij te blijven varen, zodat ik in een wat rechtere baan zou kunnen zwemmen. Ik schrijf “zou kunnen”, want bij de lijn zat ik bijna aan de verkeerde kant en moest dus nog een metertje terug om niet overruled te worden door de zwemmers van het volgende nummer. Ik had niet veel hoop op een goede tijd, maar ik had het weer wel gehaald!
Af en toe leek het weer wat op te klaren. Het regende niet echt, maar de wind was toch koud. Zo koud, dat ik op zeker moment dacht: laten we maar zwemmen, dat is veel warmer! De organisatie riep ondertussen iedereen enthousiast op voor de prestatietocht. Je kon je tot 4 uur opgeven en ja, toen het na vieren was: och, we kijken niet op een minuutje. Ben er niet achter gekomen hoeveel mensen nog meededen aan de prestatietocht, maar er waren er wel!
Om iets na half 5 konden wij weer het water in, alweer via het trapje. Gelukkig de schoolslag, dan zag ik tenminste welke kant ik op moest. Dit bleek op de terugweg weer tegen te vallen, want weer last van het tegenlicht. En Nini, die ik dit keer voor mij moest laten (zo zal het dit hele seizoen wel gaan!), zag ik na het keerpunt ook niet meer. Moet ik wat aan mijn ogen laten doen of hoe zit dat? Ik heb al lenzen in, ook tijdens het zwemmen, dus geslepen glaasjes helpen ook niet. Toch kwam ik aan in een tijd maar een paar hondersten van seconden langzamer dan vorige keer in Vriezenveen. Niet slecht, met al die golfslag. En ook leuk: de organisatie riep bij aankomst enthousiast: Laurin Heemskerk is binnen! En dan de aanmoediging van Annie, die zich voor het eerst weer gewaagd had aan deze 1000 m. schoolslag. Zo moest zij wel volhouden, dat was zij aan haar stand verplicht! En zij hield natuurlijk vol!
Na dit zwemfestijn toch snel naar de tent om mij aan te kleden. Mijn droge en warme kleding bij elkaar zoeken, waar was mijn onderbroek? Heel de tent leeg, de tas leeg, geen onderbroek. Zou dan die onderbroek……? Hoe die dan daar gekomen was,was mij een raadsel. Misschien blijven hangen aan mijn arm, toen ik mijn fototoestel uit mijn tas pakte? De onderbroek was echter nergens meer te zien, ook niet op het grasveld. Gelukkig had ik nog een droog zwempak bij mij, dus de zaak op die manier maar opgelost.
Bij de prijsuitreiking die een vooruitziende organisatie heel snel na afloop van de wedstrijden hield, was Old Dutch toch weer goed voor 3 tweede plaatsen en 2 eerste. Annie en ik hadden de plaatsen mooi verdeeld precies naar kunnen! En het werd door iedereen wel gewaardeerd, dat er per nummer 3 prijzen waren als er minimaal 3 deelnemers meededen in het klassement ook door ons natuurlijk!
Het was allemaal weer goed geregeld. Zo goed, dat een van de duikers Annie nog achterna liep met een fles witte wijn, die hij haar overhandigde uit bewondering dat zij op haar leeftijd die afstanden zwom!
Nou mensen: dus gewoon doorgaan met zwemmen tot je honderd wordt. Dan word je vast overladen met flessen wijn en wie weet, wat nog meer. Maar toch nog het meest met je eigen trots, dat je het dan weer gehaald hebt!
Tot in Sluis maar weer!
O, ja en de 2000 m. schoolslag in Oss laat ik aan mij voorbij gaan, want dat heb ik zaterdag gemerkt: dat wordt teveel met de “handicap” van dit moment.
Laurin Heemskerk-Stevens