Column 2014-05: Hansie Gefeliciteerd...

Afgelopen weekend was hij jarig. Hansie uit Hoorn. Je weet wel, die man met zijn camper vol met ijsjes van Ola en broodjes knakworst voor zijn jeugd uit Hoorn.
Ooit was hij vader van twee jongens die verdienstelijk meezwommen in het open water circuit. Rein op de vrijeslag, Bruun op de schoolslag. Jarenlang reed hij als vader zijn kinderen door heel Nederland. Uiteindelijk werd hij trainer van een groep jeugd uit Hoorn.
 
In 2010 sliep hij met meer dan twintig zwemsters en zwemmers bij mij in huis. Door het hele huis verspreid lagen luchtbedden, slaapzakken en half afgekauwde delen van bruine bolletjes waar eerder de knakworsten tussen hadden gezeten. Op diverse plekken door het huis heen lagen op het laminaat en tapijt grote plassen water met daarin een ijslollystokje en hingen er meer dan veertig handdoeken aan de waslijn te drogen na de wedstrijd.
 
Nu, ruim vier jaar later rijdt Hansie nog steeds in zijn camper door heel Nederland, maar rijden er geen volgauto's in een stoet achter hem aan. De groep van twintig open water liefhebbers is uitgedund tot een handjevol zwemmers. In dat handjevol zwemmers is geen enkel familielid van Hansie vertegenwoordigd. Rein en Bruun genieten van het leven in Amsterdam en trekken tegenwoordig niet meer hun strakke speedo aan, maar eerder een wijde zwembroek terwijl ze staan te dansen op een feest met een biertje in hun hand.
 
Over Hansie worden altijd grapjes gemaakt. Dat hij altijd zijn 'Ter Rede van Hoorn' laat uitlopen, omdat hij teveel praat tijdens de prijsuitreiking, omdat een van zijn zwemmers het na een aantal honderd meter voor gezien houdt en de wedstrijd staakt, of omdat hij weer de streken van zijn pupillen moet rechtbreien. (Wie zet er nu een stoel boven op een gebouw, Alphonse de Koster?) Toch moet je veel respect voor hem hebben. Al jaren steekt hij al zijn vrije tijd in het trainen, begeleiden en halen en brengen van de Hoornse jeugd die ergens in Nederland open water wil zwemmen. Ik zie dat iemand anders niet zo snel doen als er geen familielid meer meezwemt of er geen zak geld tegenover staat.
 
Op de een of andere manier zie ik Hans minder rondom de wedstrijden. Waarschijnlijk zit hij meer in zijn camper of zit hij gewoon op zijn stoel. Gisteren zag ik hem toevallig zitten toen ik op het punt stond om te vertrekken. Ik vroeg hem of hij zin had om met zijn zwemmers na de 3km richting Steenwijk te rijden en bij mij thuis voetbal te komen kijken. Hij schudde zijn hoofd. Hij had nog een feestje. Hij was namelijk jarig.
 
Ik kon het eerst niet geloven. Zijn stoel was niet versierd, hij had geen verjaardagsmuts op en zelfs zijn camper was niet versierd met ballonnen en slingers. Toch was het zo en ik gaf hem een ferme handdruk. Om ons heen stonden allemaal mensen verbaast te kijken. Niemand wist dat hij jarig was. Ik had een vervelend gevoel bij het naar huis rijden. Terwijl zijn familie zat te wachten met appelgebak, plakjes worst en tijgernootjes, wist niemand van zijn open water familie dat hij jarig was. Dat vond ik zo sneu dat ik bijna een surpriseparty voor hem in Oss wilde organiseren. Totdat ik vandaag hoorde dat hij helemaal niet van zijn verjaardag houdt en dat hij het liefst wil dat niemand weet dat hij op 29 juni jarig is.