bron: Drechtsteden (AD)
lees het oorspronkelijke artikel @ Drechtsteden (AD)
geschreven door: John Kraijenbrink
gepubliceerd: donderdag 21 juni 2007

Een jaar lang stond ze buitenspel met een schouderblessure, maar sinds afgelopen weekeinde mag Daniëlle uit den Boogaard zich weer zwemster noemen. Haar verhaal.

Het was voor Daniëlle uit den Boogaard afgelopen weekeinde in Vriezenveen even wennen. Natuurlijk heeft de in Amsterdam studerende Dordtse zwemster ervaring met het openwater, maar daar had ze al een jaar lang niet in gelegen. Een zware schouderblessure verknalde immers een jaar geleden haar opmars in het buitenwaterzwemmen. ,,Ik stond zaterdag met veel zenuwen op. Daar had ik voor mijn blessure nooit last van. Het was zelfs zo erg dat mijn vader me niet herkende. Ik vroeg me af of ik die tien kilometer wel ging halen en of het onweer geen roet in het eten zou gooien.’’

Dat gebeurde niet, waardoor Uit den Boogaard als tweede aan kon tikken. Iets dat haar veel voldoening gaf, al kwam dat niet eens zo zeer door die tweede plaats. ,,Ik vond het gewoon weer prachtig om in te checken, om aan die startlijn te liggen en genoot weer van het sfeertje dat er altijd is bij openwaterwedstrijden.’’

Dat sfeertje had ze een jaar lang moeten missen. In november 2005 raakte de Dordtse geblesseerd aan haar schouder, die steeds meer en meer pijn begon te doen. Een voortijdig einde aan haar seizoen maken en de schouder laten genezen, wilde ze echter niet. ,,In december was de afscheidswedstrijd van Edith van Dijk, toch dé vrouw als het gaat om openwaterzwemmen. Zij zou op het Nederlands kampioenschap, in het binnenbad, afscheid nemen op de 1500 meter. Ik wilde daar per se bij zijn en het Edith in die wedstrijd lastig maken.’’

De pijnlijke schouder won de ongelijke strijd echter van de ijzeren wil van Uit den Boogaard en nog voor het NK moest ze haar wens opgeven en het zwemmen staken. ,,Een hel,’’ blikt ze terug. ,,Ik woonde destijds in één huis in Barneveld, samen met drie andere zwemmeiden. Als zij lekker gingen trainen, lag ik op de bank te stuiteren van ergernis.’’

Uit onderzoek in het ziekenhuis bleek dat ze haar labrum gescheurd had, het stukje kraakbeen dat tussen schouder en schouderkop in zit. Op 22 februari 2006 werd die scheur operatief gehecht, waarna ze zes maanden niet mocht zwemmen. ,,Vanaf de operatie heb ik de knop omgezet en ben ik aan mijn revalidatie begonnen. De eerste zes maanden liep ik met mijn arm in een mitella, die om mijn nek en aan mijn buik zat om mijn schouder te stabiliseren. Ik moest alles alleen met rechts doen, dat was echt tobben. Na zes weken helemaal niets doen ben ik voorzichtig begonnen met wat hardlopen en fietsen om mijn conditie een beetje op te vijzelen. Af en toe ging ik ook zwemmen, maar borstcrawl met één arm is niets. Helemaal niet als je de rest wel lekker ziet zwemmen.’’

Tijdens dat lange proces van revalideren, kwam ze er wel achter wat zwemmen voor haar betekent. ,,Ik weet nu dat ik er nog lang niet klaar mee ben. Er zijn wel eens mensen die tegen me zeggen dat er leven is na de sport. Voor mij is dat niet zo. Nog niet. Ik heb nog doelen die ik wil verwezenlijken. Misschien haal ik die doelen niet, maar ik kan mijn zwemcarrière pas waardig afsluiten als ik in elk geval geprobeerd heb om ze te realiseren.’’

Met die gedachte in haar achterhoofd knokte ze zich in de afgelopen maanden terug, maakte de overstap van DWK naar Het Y in Amsterdam - waar ze ook ging wonen - en stond afgelopen weekeinde in Vriezenveen weer aan de start. Met een jaar achterstand, maar vol ambities. ,,Ik ben er inderdaad lang uit geweest, maar ik hield de mannen van MNC bij en mijn tijd viel me niet tegen. Ik was maar twee minuten langzamer dan tijdens mijn laatste wedstrijd in Vriezenveen. Dat gaf me een goed gevoel. Ik merk dat mijn schouder nog zwak is en tijd nodig heeft, dus durf ik niet al te ver vooruit te kijken. Maar als ik stiekem droom, dan droom ik over de Olympische Spelen van 2012 in Londen.’’