Papa, eigenlijk wil ik ook!

"Papa, eigenlijk wil ik ook." zei Yala.

En ik kon haar geen ongelijk geven. Het was prachtig weer, en het voelde als een zomerse vakantiedag hier bij het Open Water Zwemmen in Mijnsheerenland zo met dat gezellige rumoer voor de tentjes, voetballende kinderen op de velden en de toeschouwers aan de kade langs de start-en finish. 

Yala is zeven en had haar zwemtas voor de zekerheid meegenomen, want ze zou ze de prestatietocht mogen zwemmen van 250 meter. Onder twee voorwaarden:

  1. Je moet het leuk vinden, en;
  2. Je moet onder begeleiding van een volwassene.

Check. Niet dat deze volwassene beter kan zwemmen dan zijn dochter hoor. Nee, als toekijkend vader van een viertal zwemmers lag het moment van "ik laat ze winnen" tijdens een baantje zwemmen in Centerparcs al jaren achter me. Dat is ooit overgegaan in "oei, ik moet toch echt hard m'n best doen" tot het huidige "nee, papa kan niet zwemmen, dat weet je".

Papa heeft namelijk na het behalen van zijn B diploma nooit meer zijn genante 1985-schoolslag hoeven tonen en het leek hem verstandig om dat zo te houden. Totdat het open water seizoen weer was begonnen en daar de prestatietocht in het vooruitzicht lag. Dus besloot ik om tijdens de zwemtraining van zoonlief me aan wat baantjes ploeteren te wagen ("maaien" noemt de trainer het) en lag ik zowaar enkele avonden later in het Uitgeestermeer met de rest van KZC.

"Jij wilt meedoen aan de prestatietocht Yala?" vroeg ik. "Dan doen we mee!". Beiden hadden we onze zwemspullen mee, dus wandelden 1m80 en 1m20 naar de start waar vlak daarvoor zus Nanou en broer Zias al hun wedstrijd hadden gezwommen. Nu waren wij aan de beurt. "Wat moeten we doen papa?". "Ik heb geen idee meisje. Voor mij is dit ook de eerste keer". Met permanente marker op de arm genummerd als 15 en 16 begaven we ons naar de start waar we nog de laatste uitleg kregen. Aangezien we geen genummerde badmutsen hadden moesten we ons nummer roepen bij het aantikken van de finish. 

"Zijn er nog vragen?" vroeg de mevrouw met de stadiontoeter.

"Dus als ik het goed begrijp moet de eerste die straks aantikt roepen: NUMMER ZESTIEN" grapte ik. "Nee, nummer zeventien!" riep een vader achter me. Fijn, de sfeer zat er goed in. En even later gaf mevrouw stadiontoeter het startsein en daar gingen we richting de gele boei en weer terug. Het was een paar seconden koud maar snel daarna heerlijk en voor we het wisten riepen we "vijftien" en "zestien".

Toen eruit. Soepje er in. Medaille om de nek. Jazeker, want alle deelnemers aan de prestatietocht werden beloond met een medaille, dus ook 1985-schoolslag-papa. En die medaille? Die ging naar Louic. Vijf jaar oud en (als het aan hem ligt) aankomend open water zwemmer.

Tot volgend jaar Mijnsheerenland en bedankt voor deze heerlijke dag.

------------------------

Redactie noww.nl vindt het jammer dat er nog geen foto's zijn binnengekomen van de wedstrijd in de Binnenmaas