Dubbele IJsselmeeroversteek, "Kop dicht en zwemmen"

Het is een vreemde gewaarwording. Om 3.00 snachts werd ik door coach Marcel Stroet ingevet met schapenvet terwijl trainer Ronald Stolk foto’s van mij maakt. Lichtstaafjes gaan op mijn badmuts, zes stuks maarliefst en mijn lichaam glanst van het vet dat overal zit. Enkele eenden kijken mij vreemd aan. Ik sta in de haven van Medemblik. Klaar voor mijn dubbele IJsselmeeroversteek, Medemblik-Stavoren-Medemblik. Ongeveer 44 kilometer hemelsbreed. Omstandigheden zijn goed met nauwelijks wind en dus geen hoge golven.

Mijn tweede ervaring met in het donker zwemmen is bijzonder. Ik volg het rode lampje dat vooraan de boot van mijn schipper Gijsbert Ekkers zit. Deze schipper begeleidde mij ook tijdens de enkele overtocht in 2010. Dat ik hem al kende gaf mij vertrouwen en rust. De uren in het donker gaan snel voorbij. Ik voel me goed en probeer zo min mogelijk krachten te verspillen. Op souplesse naar de overkant zwemmen, dat is het doel. Elke 20 minuten reikt Marcel met een stok mijn drinken. Varierend van Juice Plus Complete tot thee, een “Breaker”, stukjes energiereep tot aan de eigen gemaakte drank van mijn moeder. Stavoren komt langzaam dichterbij en ik kijk nauwelijks naar voren, want ik weet dat er dan optisch bedrog optreed en soms een mentale klap. Het keerpunt in Stavoren (het passeren van de vuurtoren) bereik ik in 5uur en 49minuten, roept mijn trainer Ronald Stolk. Ik had sneller verwacht, maar het maakt niet uit. Het is namelijk geen race en ik ga niet voor een snelle tijd. Dit is mijn voorbereiding, mijn reis en mijn weg naar de Kanaaloversteek.

Tijdens de tocht heb ik het mentaal niet heel zwaar. Het water is oke, mjn armen voelen lang goed en ik verveel mij niet dankzij de 7 man aan begeleiding die ik mee heb. Ik denk wel aan Roel van Beek, de man die mij net een week voor is en de dubbele IJsselmeeroversteek voltooide in minder dan 13uur. Ik belde hem vorige week om te feliciteren en vroeg naar zijn belevenissen. Dat heeft mij geholpen.

Na 8uur zwemmen komt de “man met de hamer”. Nog ruim 4uur zwemmen en mijn armen gaan zwaarder voelen. Met als gevolg dat mijn slagfrequentie naar beneden zakt, de techniek tips van Ronald en de extra voeding van Marcel peppen mij echter weer op.  Ik praat tegen mezelf: “Daan, kop dicht en zwemmen. Gewoon door blijven gaan met die armen. Elke slag is weer een slag dichterbij de haven van Medemblik”. De laatste 10 kilometer kruipt voorbij, ook qua tijd. Naar voren kijken vermijd ik opnieuw waardoor ik pas heel laat merk dat ik al snel bij de haven kom. Eenmaal de haven gepasseerd weet ik dat het nog 500 meter zwemmen is. Genieten vanaf nu. Ik tik aan en blijf hangen in het water aan de steiger. Daarna halen Marcel en Ronald mij uit het water en zetten mij onder de warme douche. 12uur en 10minuten is mijn eindtijd.

Het was niet gemakkelijk, dat is marathonzwemmen nooit. Ik ben diep gegaan, maar heb ook weer veel geleerd. Vooral op het gebied van “mentaal met omstandigheden omgaan” en het aspect voeding. Het Kanaal is anders, kouder en zouter, maar toch zorgt deze “dubbel” voor wat positieve energie na vele “eenzame trainingen”. Ik duik nu weer de Noordzee in en kan de dagen nu echt aftellen. Nog 2,5 week. 

Mijn dank is groot voor de familie Ekkers, coach Marcel, trainer Ronald, manager Karin (die ook mijn live twitter updates deed) en sponsor Wiljam.

Hierbij een video impressie (vlak voor keerpunt in Stavoren) gemaakt door Ronald Stolk: http://www.youtube.com/watch?v=lAEdEGyoCyc&feature=share&list=UUf5pB50owDS41l2XJrLJsfw