Marcel van der Togt: Ambities werden realiteit

Het originele stuk is te vinden op de Blog van Marcel. Daar zijn ook foto's te vinden van onderweg.

Het zit erop en wat een avontuur. Dinsdagochtend om 06.15 lokale tijd gestart op Sheakespeare beach. Het weer was goed weinig wind en boven water was het kouder (12 graden) dan onder water (16 graden) dus dat maakt de overgang om van de boot in het water te gaan wel akkelijker. Verbaasde gezichten op de boot toen zij zagen dat ik geen badmuts zou dragen, wnat dat komt met die temperaturen niet vaak voor. Ik heb me aangeleerd dat 16 graden voor mij beter werkt zonder dan met badmuts. Die ondingen blijven nooit goed zitten.

De start ging goed en ik zwom de eerste uren lekker. Ik wist dat het een lange rit ging worden. Na 5 uur kwam de eerste dip waar ik door heen moest. Ik vroeg hoe ver ik was. De mededeling dat ik 11 KM van de kust af was, was een flinke domper, want in dit stadium 2.2 km per uur vooruitkomen betekent niet veel goeds als ik moe zou zijn. Op dat moment start er een proces van onderhandelen met mezelf, allerlei redenen verzinnen waarom het niet lukt, maar tegeleijkertijd ook: ja maar ik had op 14 uur gerekend, dus voorlopig doorzwemmen.

Na 8 uur kwam de wind tegen opzetten en er begon een nieuwe fase. De vermoeidheid was al behoorlijk. Mijn langste training ooit was 2 weken terug 8 1/2 uur en in dit deel van de overtocht leek 15 uur eerder haalbaar dan 14 uur: kortom 2e dip. Mijn ellebogen deden allebei erg veel pijn van het afmaken van mijn armslag. Geen aandacht aangeven dacht ik en weer in onderhandeling met mezelf. Eerst maar doorzwemmen tot 10 uur dan zien we wel weer.

Na 11 uur kwam de grootste dip. Ik had gezien dat de puinzakken die achter de boot hingen weg waren. Dit betekent dat de boot zonder op koers kon blijven. NOG MEER TEGENWIND. Ik zag de kant niet dichterbij komen en als ik om info vroeg kwam ik erachter dat ik nog maar 1,5 km per uur dichterbij kwam………Ik zei tegen Gerard ik kap ermee want dit heeft geen zin. Hij gaf aan dat ik dichterbij kwam….maar wel erg weinig. Ik realiseerde me ook dat ik sinds het 8e uur me ook al rot voelde en dat ik in de afgelopen 3 uur toch dichterbij was gekomen, ook nu nog net zo beroerd zwom als op dat moment, dus …….gewoon doorgaan en tijd loslaten. Per uur bekijken hoe ik ervoor stond en als ik dit vast kan houden dan kom ik dus wel dichterbij. In deze fase liepen er 2 getijden doorelkaar heen. Ik zwom bij de Cap en dat is een punt waar 2 stromingen door elkaar heen gaan. Veel wind tegen en die 2 getijden die me door elkaar heen gooiden, maar nog wel genoeg energie om te discussieren, dus wat zeur ik nou toch dacht ik.

Na 12 uur zag ik inderdaad dat ik veel dichterbij was gekomen en besefte dat ik het ging halen. Deze gedachte maakt het mogelijk om de laatste uren alleen nog maar te zwemmen. Na 14 uur zette ik voet aan wal op het franse kiezelstrand. Het was me gelukt! Wat een speciaal moment is dat als je iets doet wat vooraf in ieder geval moeilijk is. Ik ben nooit zo geneigd om iets als onmogelijk te betitelen, want dat weet je pas achteraf. Ik was in staat om met 7 maanden serieuze voorbereiding deze langste en moeilijkste zwemtocht ooit met succes te volbrengen. Het is een ervaring die een onuitwisbare indruk achter laat.

Mijn aankomst was om 20.15 uur. Een lange dag, maar veel tijd was er niet, want de volgende dag zou ik als coach meegaan met Milko van Gool die de afgelopen 2 jaar heb voorbereid op zijn oversteek. Over de achtergronden van deze trip gaat mijn volgende bericht. Op dit moment heb ik beperkte internetmogelijkheden en moet ik dit bericht afsluiten.

Ik wil iedereen bedanken voor de aanmoedigingen vooraf en de vele vele reacties achteraf. Speciale dank aan Gerard Meurs die mij het vertrouwen gaf en mij de mogelijkheid bood om het op mijn manier te doen (4-5 trainingen in de week). Ik dank Karel van ‘t Wout namens netwerkplekken, Rob Deenen namens Sportemotions, Wim de Vos van Web care en de speciale support van Roel de Hoop (maatje van de zwembikkels) en Robin Paul Weijers (4newtv).