Verslag EJK Open Water Zwemmen 10-12 juli 2015 – Tenero, Zwitserland

Hierbij mijn verslag van de EJK in Tenero (Zwitserland) twee weken geleden. Het was een prachtig toernooi om bij geweest te zijn!

Begin mei werd ik benaderd door Henk Labordus (TOWZ) met de vraag of ik naar de EJK in Zwitserland zou willen. Na, met medewerking van TOWZ, het weekend te hebben vrijgepland kon ik daar gelukkig ‘ja’ op zeggen en begin juni kwam het bericht van de LEN dat ik daadwerkelijk was opgesteld als official.
In de weken voorafgaand aan het toernooi heb ik geregeld contact gehad met het Bondsbureau (Alicia Cancedda en Tinka Verhaar) over reis en verblijf, dit verliep zeer soepel.

Het vertrek naar Zwitserland was op woensdag 8 juli, samen met de Nederlandse ploeg. De reis verliep spoedig en op Milaan Malpensa werden wij opgehaald door een bus van de organisatie. Na de bagage in het hotel in Locarno te hebben afgeleverd terug naar de wedstrijdlocatie, waar al diverse bekenden uit de LEN-commissie aanwezig waren. Ik ben meegegaan met het bekijken van de baan.

Namens de LEN-TOWSC waren aanwezig:

  • Jean-Paul Narce (FRA), hoofdscheidsrechter en scheidsrechter bij de dames
  • Bahtiyar Özcaldiran (TUR), scheidsrechter heren
  • Petros Arestis (CYP),
  • LEN Delegate Szabolcs Fodor (HUN),
  • LEN Safety Delegate Rolf Ingold (SWI), lokale organisatie.

Afgevaardigde van het LEN Bureau was Onat Yildirum (TUR); LEN-arts Josip Varvodic (CRO). De algehele leiding van de organisatie was in handen van Elena Nembrini.

Wedstrijdterrein

Het wedstrijdterrein was gelegen op het complex van Centro sportivo nazionale della gioventù di Tenero (Nationaal jeugdsport complex) met o.a. accommodatie voor de zwemmers, centrale eetgelegenheid en 50 meterbad. Voor de zwemmers waren alle voorzieningen dus op één terrein. Er werd gebruik gemaakt van het ‘watersport’-gedeelte van het complex met o.a. steiger en overkapte ruimtes bij start/finish. Voor de ploegen en de incheck-ruimte waren tenten neergezet.

Baan

Er werd gezwommen in het Lago Maggiore, met zeer helder water van ongeveer 22 graden. Opvallend was dat de watertemperatuur binnen twee dagen (woensdag>vrijdag) zakte van 27 naar 22 graden! Volgens de organisatie kwam dit door de invloed van de bergbeekjes die uitkomen op het meer. Voor de individuele afstanden was een parcours van 1250 meter uitgezet met 4 grote oranje boeien in een rechthoek, met daartussen enkele richtingsboeien. Voor het Team Event was de baan ingekort tot 1000 meter. Op de individuele afstanden werd gestart vanuit het water (vasthouden aan een touw), bij het Team Event duikend vanaf het startplatform. Voeding aanreiken kon (bij de 7,5 km) vanaf de start/finish steiger.

Op woensdagmiddag was er nog enige discussie over de baan ter hoogte van het feedingplatform. Er lag daar een stukje lijn met boeien (vaste lijn die er altijd ligt voor recreatiezwemmers).

Oorspronkelijk was het de bedoeling dit stukje lijn aan de ‘meer’-kant te passeren. Echter hierdoor zou het voor de zwemmers die zouden gaan voeden (en hiervoor langs de ‘wal’-zijde richting feedingplatform zouden moeten) een stuk ‘om’ worden waardoor zij benadeeld zouden worden. Er is toen besloten om álle zwemmers verplicht langs de wal-kant te laten passeren (met official op het Platform om dit te controleren) zodat het niet te onaantrekkelijk zou worden om te eten/drinken. Op dat moment was de watertemperatuur nog 27 graden, dus werd voldoende drinken zeer noodzakelijk geacht en wilde men dit niet te onaantrekkelijk maken. Er is nog overwogen om de 5 km, die niet zou voeden, wel langs de andere kant van de boeienlijn te leiden, maar dat werd te verwarrend geacht.

Er waren 4 boeien die gerond moesten worden. Er waren echter slechts 2 keerpuntboten ingedeeld. Dit betekende dat elke keerpuntboot 2 boeien in de gaten moest houden (onderlinge afstand ongeveer 50 meter). In de praktijk lag de keerpuntboot ergens halverwege, zonder goed zicht op de boeien en passerende zwemmers. Als er een zwemmer een boei verkeerd had gerond (wat niet is gebeurd) dan had de keerpuntboot niet kunnen zien welke zwemmer dat was geweest.
Daarvoor waren ze te ver weg geweest.

De finish had een fuik van zwembadlijnen, uitkomend op een drijvende constructie met de finishplaat. Voor het drijven waren stalen vaten gebruikt, dit werd te gevaarlijk geacht ivm mogelijk blesseren van de zwemmers, uiteindelijk zijn er gele opblaasboeien gebruikt om de vaten af te schermen. De tijdwaarneming werd d.m.v. chips om de polsen gedaan door het bedrijf Evo-Chip uit Hongarije. De tijdwaarneming heeft goed gefunctioneerd, naar ik begreep zijn er geen tijden gemist.
Ook waren er camera’s geïnstalleerd bij de finish die bediend werden door de mensen van de tijdwaarneming.De beelden daarvan zijn bij meerdere afstanden bekeken door de scheidsrechters.

Teamleadersmeeting en juryvergadering

Op donderdagavond was er de teamleadersmeeting. Hier werden de gebruikelijke zaken besproken zoals parcours, huisregels en diskwalificatieprocedure. Opvallend was dat er werd benadrukt dat vanaf het feedingplatform géén video-opnames of foto’s gemaakt mochten worden. Er schijnen hiermee in het verleden problemen te zijn geweest (protesterende coaches met video-opnames). Door de LEN werd gesteld: het feedingplatform is er om eten en drinken aan te geven, en niet voor andere zaken!

De juryvergadering was met name een voorstel-rondje en appèl houden of iedereen er was. Slechts bij enkele functies, zoals bijv. de feedingplatform judge, werd een toelichting gegeven. Verder werden de regels bekend geacht. Per dag werden de functies gewisseld. Alle Referees op het water kregen een ‘assistent’ mee (met name voor de communicatie en bijv. het opschrijven van nummers bij gele/rode vlaggen).
Er waren, naast de LEN-afgevaardigden, 11 internationale juryleden, overigens veel meer dan vooraf rekening mee was gehouden (de LEN rekende op 4 à 5). De juryleden waren afkomstig uit ESP, FRA, GRB, HUN, ISR, ITA, NED, POR, RUS, TUR en UKR. Alle juryleden, behalve het Oekraïense jurylid, spraken redelijk tot goed Engels zodat de communicatie goed verliep (het Russische jurylid vertaalde waar nodig voor het Oekraïense jurylid). De jury werd gecomplementeerd door Zwitserse juryleden. De sfeer tussen de juryleden onderling was prima.

Veiligheid

Als ‘reddingsbrigade’ waren er twee boten aanwezig, daarnaast een aantal kanoërs en een of twee losse boten. De plaatselijke politieboot kwam af en toe ook kijken. Voor Nederlandse begrippen niet echt uitgebreid dus. De eerste dag zwommen diverse zwemmers alleen, zonder begeleiding van kanoërs of veiligheidsboot. Dit werd ter plekke al gesignaleerd en opgelost. Er was ook een ambulance op het wedstrijdterrein aanwezig; deze is één keer ingezet voor een zwemster die tijdens de race onwel was geworden en aan land gebracht is.

Wedstrijddagen

Op vrijdag stond de 7,5 km voor jongens en meisjes op het programma, die ook tegelijkertijd gezwommen werd. Dit leverde met name bij de First call room wat stress op, aangezien deze niet op de grote toestroom van zwemmers berekend was wat betreft het aanbrengen van de nummers. Hiervoor werden dezelfde ‘tattoo’s’ als in Hoorn gebruikt. De aanwezige officials werden opgeroepen om te helpen nummeren. Na het inchecken hoefden de deelnemers niet in de call room te blijven, maar konden zij terug naar de ploegen-tenten. Dit leidde er toe dat voor het begin van de final call de zwemmers nog overal en nergens vandaan moesten komen, waarbij sommigen rustig bleven invetten en boos keken terwijl je op je horloge stond te wijzen dat ze nu toch écht naar de start moesten omdat ze al 10 minuten te laat waren….

Tijdens het inchecken van de zwemmers heb ik mij nuttig gemaakt met het controleren van de voedingsstokken (meten van de lengte en grootte van het vlaggetje). Gecontroleerde stokken kregen een stukje behangerstape als teken dat zij goedgekeurd waren. Bij enkele omgebouwde hengels hebben we de ogen waardoor normaal gesproken de visdraad doorheen loopt omgebogen en afgeplakt om blessures bij de zwemmers te voorkomen. Uiteindelijk bleken drie landen geen stok te hebben laten zien: ESP, ITA en NED. Dit leverde nog een discussie op met een ander jurylid: volgens haar mochten deze ploegen dan niet op het feedingplatform komen. Dit leek mij niet juist: er mag immers ook voedsel met de hand aangereikt worden, een stok is niet verplicht. Voor toegang tot het feedingplatform waren aparte accreditaties uitgereikt tijdens de teamleadersmeeting.

Op dag 1 was ik ingedeeld als ‘Feeding Platform Judge’. Er zijn tijdens het voeden geen bijzonderheden voorgevallen. Wel heb ik de Engelse coach moeten vragen zijn headcam te verwijderen ivm het verbod op filmen (waarmee hij morrend akkoord ging, het is immers geen officiële regel en bij andere evenementen wordt het wel toegestaan) en het Franse team had een opblaasbare ‘zwemvlinder’ als herkenningsteken op de voedingsstok gedaan, hetgeen uiteraard niet is toegestaan.

Na afloop van het voederen had ik nog een andere taak toebedeeld gekregen: ik moest áchter de finish de nummers van de aangekomen zwemmers noteren. Niet zozeer de volgorde telde hierbij, maar welke nummers er aangekomen waren en ongeveer wanneer. Dit omdat er bij de finish judges nog wel eens nummers willen missen als er een grote groep aankomt. Overigens was dit ook nu het geval en is mijn nummerlijst gebruikt bij de controle van de uitslagen ter (globale) aanvulling op die van de finish judges. Wellicht ook goed om bij de LEN-cup in Hoorn een official dit te laten doen?

Na afloop werd er een uitgebreide evaluatie gehouden met alle officials en de organisatie, waarbij elke official een kort verslag en eventuele verbeterpunten moest aangeven. Deze werden door de organisatie zeer goed opgepikt.

Op dag 2 was ik ingedeeld als Referee (varende kamprechter) bij de 5 km. jongens, met als assistent de Israëlische official. Vooraf was afgesproken met de Chief Referee (Bahtiyar) dat ik aan de buitenkant zou varen en hij aan de binnenkant van het parcours. Dit bleek al na één ronde niet haalbaar, de zwemmers zwommen dicht langs de rand waardoor wij er niet naast konden varen. Daarom zijn wij ook aan de binnenkant gaan varen. Tijdens de wedstrijd viel het veld al snel uiteen in 4 groepen zwemmers. Er waren echter slechts 2 Referees aanwezig, zodat het moeilijk was alles te controleren. Bahtiyar heeft de kopgroep begeleid en ik de tweede groep. De vierde groep werd (op verzoek van Bahtiyar) waar mogelijk in de gaten gehouden door Szabolcs, de safety delegate. De derde groep heeft dus grotendeels zonder scheidsrechtersbegeleiding gezwommen. Op onze boot zaten we wel een beetje in dubio daarover, want hoewel alles van een afstandje goed leek te gaan, werd er toch scherp gezwommen hadden we de indruk. Echter we durfden ook de tweede groep niet alleen te laten, ook hier werd scherp gezwommen waarbij het duidelijk was dat de zwemmers opletten of wij in de buurt waren (en daar ook duidelijk naar handelden). Uiteindelijk heb ik, naast diverse malen fluiten voor afstand houden, één keer een gele vlag gegeven aan een zwemmer die overduidelijk een andere zwemmer hinderde (overzwom) bij een keerpunt.

Op de derde dag, bij het Team Event, was ik samen met een Zwitserse official ingedeeld als keerpuntcommissaris. Met behulp van een verrekijker hebben we het er qua controle van het ronden van de boeien maar het beste van gemaakt, aangezien we halverwege de twee te controleren boeien moesten liggen. Diverse teams haalden elkaar in, wat qua overzichtelijkheid voor de scheidsrechter en Chief Recorder nog wel eens aanleiding gaf tot wat verwarring. Hierover zou wellicht meer communicatie nuttig zijn, zodat er overzicht blijft welk team waar zwemt.

Nog wat opvallende zaken:

  • Een van de Zwitserse coaches had een drone, waarmee opnames gemaakt zijn van enkele starts en finishes. Dit leverde prachtige plaatjes op! Zie https://www.youtube.com/channel/UCZ1eVbVobtBZAZ6YwvgPo7w/videos. Ook bij de finish zou een dergelijk perspectief meerwaarde kunnen hebben.
  • Het commando van de starter was de eerste dag niet te verstaan (niet versterkt). De tweede dag was er een microfoon voor haar beschikbaar, die door een andere vrijwilliger werd vastgehouden (aangezien de starter haar handen al vol had met vlag en drukknop).
  • De tattoo’s gingen bij sommige zwemmers snel los en moesten dan ‘aangevuld’ worden met zwarte stift. Een van de officials had de tip haarlak over de tattoo’s heen te spuiten voor betere houdbaarheid.
  • Bij het Team Event op de derde dag werden dezelfde nummers gebruikt als bij de individuele nummers, zodat er geen nieuwe tattoo’s geplakt hoefden te worden.
  • Op de eerste dag stonden alle finishjudges en timekeepers op één boot aan één kant van de finish, waardoor de finish niet voor iedereen goed zichtbaar was. Op dag 2 en 3 werd er een tweede boot met een gedeelte van de officials aan de andere kant van de finish gevaren voor een beter overzicht.
  • Bij de 5 km. jongens miste de zwemmer die eigenlijk eerste had geworden de aantikplaat, waardoor de eigenlijke nummer 2 er met het goud vandoor ging aangezien die wel goed aantikte.
  • Bij het Team Event kwam de melding van de finish judges dat een zwemmer van de Russische ploeg de aantikplaat misschien gemist had. De video is teruggekeken door de scheidsrechter en het bleek dat er met een gedeelte van de hand aangetikt was, dit werd goed genoeg bevonden en de ploeg is niet gediskwalificeerd.
  • Bij het Team Event werd gebruik gemaakt van een klok die een signaal gaf op 10 sec. voor de start, en vervolgens piepjes op 5-4-3-2-1 seconde voor de start, gevolgd door een langer signaal. Daarnaast telde de starter mee af en gaf een startsignaal. Duidelijk voor zwemmers en publiek.

De Chief Recorder maakt een veel uitgebreider verslag dan wij in Hoorn bij de LEN-Cup doen. Alle communicatie en bijzonderheden worden vastgelegd.

Al met al was het een mooi toernooi en een geweldige ervaring om mee te maken. De Zwitserse organisatie zat prima in elkaar en uiteraard werd dit ook geholpen door het prachtige weer èn de prachtige omgeving. Ik wil graag de KNZB en TOWZ (nogmaals) danken dat zij mij in de gelegenheid hebben gesteld bij dit toernooi te fungeren.

Robert van Vuuren Juli 2015