De .... nautische mijlen van Grave

Bij de echte zwermcracks gaat het bloed natuurlijk direct sneller stromen bij het lezen van deze titel. Voor de 11de keer werd deze prestatietocht in de Maas op 21 augustus georganiseerd. Drie ervaren Dommelbaarzen, die deze tocht al eerder hadden gezwommen, hadden in de vakantieperiode flink doorgetraind. Middels een uitgekiend schema werd bij alledrie de piek geprojecteerd op 21 augustus. Na een rustige Generale Repetitie de avond ervoor op de IJzeren Man, aangevuld met een goede nachtrust, togen de drie Masters, Freek Peters, Harry Stassen en Marcel te Booij, op zondagochtend vroeg naar Grave. De weergoden leken goed mee te werken, want rond 10 uur werd de Maas nog even aangevuld met koel hemelwater, om de verhitting van de vorige dag wat te temperen. Aangekomen in Grave bleek de watertemperatuur met 20,3 graden goed, maar voor de echte Master natuurlijk iets aan de hoge kant: oververhitting dreigt al snel bij een goed getraind lichaam.

De tocht kent twee afstanden: 1,5 zeemijl en 3 zeemijlen. Voor de landrotten: een zeemijl is precies 1,852 km. Hoewel er ook deelnemers blijken te zijn voor de 1,5 mijl, kwamen de Masters van de Dommelbaarzen natuurlijk voor de 3 mijlen. De tocht is eenvoudig van opzet: de zwemmers nemen plaats op een eens zeewaardige boot, geheel vrijwillig ter beschikking gesteld door een Spaanse Heilige. Met een kanonsschot en vervolgens door een shantykoor worden de deelnemers de haven van Grave uitgeknald respectievelijk gezongen. Dan gaat het stroomopwaarts richting Cuijk.

De ontberingen starten direct op de boot: gezeten op een plastic stoeltje, in de volle zon, wordt al snel na de afvaart de ademlucht gevuld met een mengsel van angstzweet, neopreen, rubber en ranzig vet. Dommelbaarzen gruwen hier natuurlijk van, maar niet iedereen beschikt over de natuurlijke beschermlaag van de huid, die alleen ontwikkeld wordt na jaren zwemmen in het water van de IJzeren Man. Enfin, fijn was het niet, maar gelukkig konden de Masters nog wel de laatste ontwikkelingen op zwemgebied live optekenen uit de mond van KNZB-adjunctdirecteur Paul van den Heuvel, die eveneens gehoord had van deze legendarische tocht en voornemens was deze schoolslagzwemmend te volbrengen.

Na een tocht van 20 minuten arriveren de Masters op een punt dat welgeteld 3 mijlen van Grave verwijderd is. Het is dan normaliter de bedoeling dat met het geluid van de misthoorn de zwemmers van de boot afspringen en in de goede richting naar Grave terugzwemmen. Het verhaal gaat dat in een eerdere versie een zwemmer de verkeerde richting koos en inmiddels is opgenomen in de Franse geschiedenisboeken als de enige echte ontdekker van de bron van oorsprong van de Maas. Een geluk bij een ongelukje.

Op het moment dat iedereen klaar stond om het ruime sop te kiezen, klonk er echter geen misthoorn. Er heerste doodse stilte aan boord, terwijl de schipper het laatste weerbericht uit Volkel optekende: ... dreigend onweer ... niet precies te zeggen waar en wanneer ... instabiel... Voor onze veiligheid werd besloten het traject in te korten tot 1,5 mijl. Natuurlijk niet de afstand waar de Masters voor waren afgereisd, maar beter iets dan niets. Besloten werd het dan maar op een sprinten te zetten, om nog enigzins moe en voldaan over de finish te gaan.

De boot keerde om en met iets hogere snelheid werd weer in de richting van Grave gevaren. Ondertussen werd alles voorbereid voor de sprint van 1,5 mijl: de laatse calorieën werden ingenomen en het overtollige gewicht werd afgevoerd op het openlucht herentoilet, dat zich benedenwinds aan de bakboordzijde bevond. Na rek- en strekoefeningen om de spieren soepel te houden, werd na een tijdje het punt van 1,5 mijl van Grave bereikt. Niet alleen de boot, maar ook wat donkere wolken hadden inmiddels dit punt weten te bereiken. Opnieuw werd er een laatste keer met Volkel gebeld. Het gezicht van Captain Iglo betrok nog sneller dan het weer. Het was nu zo stil dat het eigelijk niet meer nodig was om de uitkomst van dat weerbericht aan de zwemmers op de boot bekend te maken: ... gezien het dreigend onweer en een extreemweerswaarschuwing voor Zuidoost Nederland, moest de wedstrijd worden gestaakt. Het spreekt voor zich dat de emoties aan boord hoog opliepen. Menig zwemmer moest dan ook met een emmer Maaswater tot bedaren worden gebracht. Maandenlange trainingstrajecten werden in één klap nutteloos. Echter het besluit van de organisatie werd uiteindelijk door de zwemmers als terecht aanvaard en de uitleg van de organisator werd in de haven van Grave afgesloten met begripvol applaus van de zwemmers. Aangezien de tocht in het teken stond van het goede doel, werd besloten om het inschrijfgeld niet terug in ontvangst te nemen. Het doel van de Masters van de Dommelbaarzen was dan wel niet bereikt, maar hopelijk werd hiermee nog wel een kleine bijdrage geleverd in het realiseren van het goede doel.

Zwijgend werd de terugreis naar Vught aanvaard. Het thuisfront werd per SMS op de hoogte gesteld van de mislukte missie. Rijdend in westelijk richting naar Vught, klaarde de hemel echter meer en meer op. En het was bij hectometer paaltje 55 op de snelweg Oss Den Bosch, dat de Masters unaniem riepen: laten we dan maar gaan zwemmen in de IJzeren Man. Zo konden toch nog de gestapelde calorieën worden verbrand, voordat zij tot vet in het buikweefsel konden muteren. Zo werden de nul nautische mijlen van Grave afgesloten met een zwemtocht over de zeker zo legendarische `oude landweg` van Vught naar Cromvoirt