Zwanenzang van Ter Rede van Hoorn

Zo kopte het Noord-Hollands Dagblad het verslag van de laatste in een mooie reeks wedstrijden in de golven van de Zuiderzee.

Die golven waren er zondag niet, maar het weer was fantastisch en de wedstrijden waren dat niet minder.

De achttiende had de twintigste editie moeten zijn, want dat was het uitgangspunt van de organisatie.

Na alles wat aan openwaterzwemmen geboden kan worden (behalve een WK en de OS) eindigt in Hoorn een uniek evenement.

De stichting blijft bestaan en laat zeker nog van zich horen: in een andere opzet is er wellicht in de toekomst nog wat mogelijk.

De kosten, alle regeltjes, en een tekort aan voldoende vrijwilligers hebben het bestuur doen besluiten het hierbij even te laten.

Een teruglopende belangstelling is na corona overal te zien, niet alleen bij het zwemmen, en dat is ook een belangrijk minpunt.

Het enthousiasme bij een selecte groep deelnemers was zondag evenwel overweldigend, en alle positieve reacties zeker ook.

Ik heb nooit eerder zo veel blije gezichten gezien na een perfecte dag, maar het We’ll meet again was toch echt het einde.

Graag bedank ik alle deelnemers en hun familie, coaches, juryleden en vrijwilligers voor een prachtig slot na twintig jaar.

Op de website www.terredevanhoorn.nl stonden zondagmiddag alle uitslagen al, en alle foto’s volgen vandaag.

Ook alle (honderden) foto’s vanaf 2003, met de E.K. als hoogtepunt in 2016, zijn op de website te zien en (gratis) te bestellen.

We zien elkaar bij de openwaterwedstrijden voorlopig nog wel even, want ik ben ook coach van de coming men Vincent en Hessel.

Als zij het zo goed blijven doen bij de senioren, en het zelfs nog beter gaan doen, blijf ik natuurlijk ook enthousiast.

Bedankt voor al die mooie jaren in Hoorn, namens de stichting Ter Rede van Hoorn,

Hans Beenker, voorzitter