IJszwemmen in Noord Rusland

Rusland, zelfs als de Hemel naar beneden komt en in honderd stukken uiteenvalt, is het het Goud en Oranje dat overal doorheen blijven schijnen!

Wada Wada Wada…het Russisch Chanti koor ‘niets dan water’, hier vindt je twaalf maanden winter en de rest…tja…zomer?. Hier is ijs zo gewoon als zand in de Sahara. Ofwel een ijsbreker zou niet misstaan…

En dus heeft men die ook. Ze heet Lenin, draait op uranium en slaat gaten in ijs dat twee meter boven de zeespiegel torent, maar even makkelijk de drie meter eronder meeneemt. Er is echter ook een andere ijsbreker…de menselijke kracht, dat van de zwemmers! Wij zwemmen onze handen brekende de dunne laag weer toegevroren in het wak gemaakt in het meer van Semenovskoe in Murmansk. De watertemperatuur is tegen het vriespunt, nul graden, de luchttemperatuur maakt grote sprongen: nog op dezelfde dag kan het -15’C zijn maar ook +5’C. Reden voor ouderen om naar Moscou te verhuizen…

Degene die achterblijven echter, zwemmen alle dagen: er is er een bij van 86!, een zonder benen, een die zijn gezichtsvermogen verloor. Zwemmen kan namelijk iedereen. Dus wij ook! Wat is er mooier dan zwemmen onder een lucht zwanger van sneeuw, dat elke keer opnieuw valt als of je je in zo’n schudspeeltje bevindt; dwars door forse wind; dan weer omhuld in een warme deken van 800Watt aan zonnestralen, daar kan geen zonnebank tegenop! De hottub in de open lucht, aan de zijkant voor het publiek waardoor je letterlijk middenin het feest bevindt, met de warmte van ‘er kunnen er nog meer bij’, wat zou het record zijn aan buddies? Binnen een rij Russische guys en girls die de langzaam warmere natte handdoeken een voor een om je heen leggen, hier weten ze hoe je snel weer onder de mensen bent. En dan de sauna waar iedereen weer praatjes voor tien heeft, en het ene verhaal nog sterker dan de ander. Maar wacht…plots lijkt het doek te vallen, donker, stil, weg zon, weg zelfs grijze lucht…of zou dit toch…de eclips zijn waar mensen speciale vluchten voor over Murmansk boeken? Het leven kan supersimpel zijn en haar schoonheid ontvouwt zich gewoon voor je voeten!

De zwemmers komen uit de hele wereld: van Novobirsk tot Vladivostok, van Zuid-Afrika to Zweden, van de Verenigde Staten, Europa, Azie tot Australie…Bij dit circus is het dolphinarium in Murmanks niets, wij zijn de dolfijnen die voor het publiek dat uit heel Murmansk op de tribunes bijeen gekomen is een spectakel veroorzaken waar ze nog lang over napraten. Het contrast is groot, zij volledig gekleed op Siberische winters met mutsen, sjaals, wanten, dikke jassen, skibroeken en moonboots, wij in zwempak/ broek, met enkele zwemmuts, brilletje, oordoppen.

De meest watermakende dolfijnen zijn de mannen die met hun staarten zo hard slaan dat hele fonteinen ontstaan. Hun estafettes dulden geen vrouwen- dus verkleed op zijn minst een zich als vrouw in badpak, als de regels niet meewerken, bewerk je de regels. Om echt snel te zijn, moet je uit Duitsland, Estland, Finland of Tschechie komen of de moed van een Zweed tonen! Dit is werkelijk verbazingwekkend: waar vasthoudendheid en toewijding toe kan leiden, tot het riskeren van je lijf…en leven…voor op zijn minst een medaille…Het is ontroerend te zien hoe een sport zoveel devotie oproept op de rand van veiligheid.

Het is duidelijk, hier gaat het niet om leren zwemmen-dat doe me maar thuis, wat je hier wel kan leren is supporten, altijd al cheerleader willen worden?  Wanneer je dacht dat de Koude Oorlog voorbij was, heb je het namelijk geheel mis. Hier strijden bij temperaturen onder nul, de VS en voormalige Soviet Unie nog altijd om wie de beste is, dit keer niet naar de maan, maar in wie de beste show kan geven. De Russen kunnen er wat van: in de straten prijken de billboards, de kranten en media staan er vol van….

Er is maar een nacht nodig om het vijfhoekige plein voor het hotel Azimut (ja genoemd naar je kompasnaald die altijd naar het noorden staat, naar hier dus!), totaal om te vormen in een die klaar is voor de Olympische Spelen! Men paradeert met de nationale vlaggen, zingt volkslieden, vraagt jouw achter het bord met het naam van je land (in het Russisch) te lopen en voor je het weet ben je part of the game. Duizenden ballonnenn in wit, blauw en rood kleuren de lucht. De ene na de andere bus arriveert met artiesten van klassiek tot pop, kinderoptredens en als je net denkt ik haal even adem, wordt er een nieuw blik opengetrokken…een alle kleuren van de regenboog vuurwerk schiet alle kanten op om als een gouden regen op je neer te dalen!

Oranje is de kleur van de vreugde, zegt men hier, van Aeroflot, van redders, van de band om je middel die verplicht is, mocht je tever in het water zinken zodat men je kan grijpen. De kleur die men natuurlijk in Nederland volop vindt, die verbindt, maar ook in de vlaggen van Ierland en Zimbabwe, landen die tonen dat naast het zwemmen party minstens zo belangrijk is. Niet zo gek dat LSD de drug is die ze hier uitgevonden moeten hebben Love Swim and Dance.

Er zijn ook uitdagingen…want wat als een ECG, medische test laat zien dat ofwel je heart broken is, je het gebroken hartsyndroom hebt, er echt iets is waar je beter aandacht aan kan besteden. Wat als je geen woord Russisch verstaat…maar er achter komt dat non-verbaal je verder komt dan zelfs in een conversatie met een gelijktalige…als extreme condities je dankbaarheid verschaffen voor je eigen gezondheid, dat je dit allemaal kan doen en meemaken…en hoe voor het leeuwedeel hier het leven veel minder rijk zou zijn zonder koud water, ijszwemmen…

Overigens, zijn in een andere cultuur geeft een heel andere kijk dan de media ooit had kunnen voorzien. Hier gaan vrouwen nog altijd voor de basis, het gezin! Je studeert, je werkt om zo later je kids te kunnen voorzien daar waar je vent steken laat vallen om wat voor reden ook. Niets puur voor zelfontwikkeling, niets voor daarmee uitsterven van je eigen soort. Verwaarlozing, niets daarvan, volledig in make-up, elegante minirok, hoge laarzen. Nee niets dellerigs, ondertussen bediscussieert men Anna Karenina van Tolstoy, de uitdagingen van en bij Gazprom, de Ukraine waar de overal oorlog de banden met je familie ook op scherp heeft gezet, De Krim en de vijgenbomen waar je nog bij je grootmoeder van at. ..manieren om liefde en moed terug te vinden die hier door zoveel monumenten worden verbeeld.

De president van de organisatie uit zijn droom en hoe dromen op een natuurlijke manier uitkomen als je er stap voor stap zonder druk en met vertrouwen aan werkt. De organisatie vraagt liefde en devotie om de wereld om te toveren in goud. Een gouden medaille of een Hattrick, het vuur der harten hier is als de warme Golfstroom waardoor de Kola Bay nooit bevriest. Let op, de energie van dit gebied, nucleair of niet, met alle maatregelen voor het behouden en verzekeren van veiligheid, bereidt je goed voor. En dus: oranje met een gouden randje vergezelt je zelfs in de duisternis, in het donker als de nacht gevallen is, de hemel naar beneden gekomen is en in in stukken over je uiteen spat. Houd vertrouwen in wind en regen!

Molodetsi!