Laatste KNZB Open Water Wedstrijd van 2015 in Sleeuwijk

Als je naast het zwemmen nog andere hobby’s hebt zoals ik, kom je soms wel eens in de war met je programma. 13 September: de laatste open waterwedstrijd in Sleeuwijk valt precies samen met de kringbijeenkomst van mijn kantkring De Waaier. Vorig jaar was dit ook al zo. Wat zou ik doen? Die kringbijeenkomsten zijn  ook maar 4 x in het jaar. Eens kijken, hoe laat is mijn wedstrijd? Ah, ’s middags om 13.50 u. Dan zou ik toch ’s ochtends naar de kring in Harmelen kunnen gaan en ’s middags zwemmen. Achteraf werd onze wedstrijd vanwege het team-event nog 20 minuten later, dus ik kon rustig de tijd nemen.

Deze keer geen pech met rijden zoals vorig jaar. Toen moest ik via Den Bosch en door de binnenlanden tussen de rivieren (waar het hier en daar ook nog afgesloten was) naar Sleeuwijk rijden. Zelfs bleek achteraf dat ik ook rechtstreeks naar Harmelen had kunnen rijden, want de afsluiting bij Annabosch ging niet door. Tja dat kon de organisatie van Sleeuwijk ook niet weten.

Het weer was droog! Niet zo zonnig, maar toch een aangename temperatuur en dat, terwijl de weerberichten voor die dag nogal afwisselend weer hadden voorspeld. Ik pakte enthousiast mijn fototoestel om die tentjes met stoelen her en der verspreid te fotograferen. Zo zou je toch zien, dat het droog was! Maar helaas, ik was iets te enthousiast geweest bij het kantklossen en mijn batterij was inmiddels leeg. Dus wel foto’s van het kantklossen, maar mijn telefoon moest nu zijn best doen. Is toch altijd wat minder.

En dan de grote vraag: wat is de temperatuur van het water?

Ai,ai, 16 graden? Of minder dan 16 graden? Maar dan gaat de wedstrijd niet door. Dat kan toch niet zo zijn met alle werkzaamheden die al gepleegd zijn door de organisatie. De wedstrijden gaan door, er zijn er al een stel gezwommen, dus ga je maar omkleden, Laurin! Ach, ik zwem in oktober ook nog bij 12 graden, wel geen kilometer, maar toch de helft. Dus dit moet ook gaan lukken. Bij het verzamelen bij de start was ik bepaald niet de enige, die moedig genoeg was om even later het koude water in te gaan. En altijd even vooraf gezellig met deze en gene bijkletsen. Zoals jullie inmiddels al wel weten, zwem ik mijn eigen wedstrijd en probeer sneller te zijn dan de keer daarvoor.

Ondanks de kou moesten we echt wel achter de rechte lijn blijven, al wilden sommige dames al snel van start. Achteruit, achteruit en ja daar ging de fluit! Wegwezen, snel zwemmen in dit koude water. Persoonlijke records waren al verbeterd, dus zo erg is koud water niet. Of misschien is het wel zo, dat je sneller zwemt om maar zo gauw mogelijk dat koude water weer uit te zijn. Ik was zo enthousiast dat ik zijdelings tegen iemand aanbotste al vrij vroeg in het begin. We verontschuldigden ons allebei en snel weer door. Ik zag haar niet meer, Annie nog wel uit mijn ooghoeken. Gele boeitjes met een lijn er tussen gaven de weg aan. Dat was wel gemakkelijk. Ook de poorten met 125 m en 250 m vond ik best fijn. Zag je tenminste dat je opschoot! Op de heenweg kwam ik nog wel eens in de clinch met de gele boeien. Snapte niet hoe het nu met de stroming in het water zat. Op de terugweg lukte het beter om wel bij de lijn te blijven, maar er niet in verward te raken. Bij aankomst kon ik meteen naar mijn tijd vragen. Dat is het voordeel, als je niet met een stel tegelijk aan tikt. Mooie tijd vond ik zelf, sneller dan in Vught en sneller dan vorig jaar in Sleeuwijk, goed voor mijn klassement gemiddelde!

Na de wedstrijd nog gezellig met Suzan gesproken, die ik gemist had vorig weekend. Ja, ziekte heb je niet altijd voor het zeggen. Zo’n praatje doet de wachttijd tot de prijsuitreikingen sneller verlopen. Na ons werd overigens de drie kilometer nog gezwommen! Deze dapperen werden goed langs de kant aangemoedigd. Ik heb niet gezien dat er mensen uit gingen vanwege de kou. Hoorde wel, toen ik zelf uit het water kwam, dat er die dag vier verwelkomd zijn met een aluminium deken. Niet duidelijk of ze uit het water gehaald waren of zo koud na de wedstrijd er uit gekomen zijn. Maar we blijven toch met zijn allen diehards!

Tja en dan de prijsuitreiking. Wat zal ik daar nu eens over zeggen. Een deel was al geweest voordat ik hoefde te zwemmen. Maar daarna kwam ons deel, dan het Brabants klassement en het Nederlands klassement.

Zoals bekend word je verondersteld je eigen prijs op te halen. In Beilen kon je aan een kraampje je medaille ophalen na afloop van de wedstrijd. Dat werd toch niet de oplossing gevonden. Vorig jaar in Sleeuwijk werden de klassementsprijzen uitgereikt. Maar kennelijk was dat het ook niet.

Eerst werden de gewone prijzen uitgereikt. Voor de lootjes kopen was ik te laat, dus daar geen prijs in. Maar bij het zwemmen dus wel! Werd even speciaal vermeld!

Daarna werd dit jaar begonnen met het Brabants klassement. O ja, laat ik even vertellen dat ze hier een prachtige stellage (of hoe noem je zo iets waar de prijswinnaars op staan?) hadden. Heel wat steviger dan in Oosterhout, wat toen wel heel wat gelach opleverde overigens. Ik dacht, ik breng even mijn tas al naar de auto. Of ik toen iets gemist heb? In ieder geval, bij terugkomst was het Brabants klassement nog steeds aan de gang. Inmiddels was het gaan miezeren en ik wilde wel weg. Mijn schoondochter had nl. gevraagd of ik in het kader van Monumentenweekend met hen “de tocht door het duister” in Breda wilde lopen. Dat vond ik wel spannend klinken, dus ik had ja gezegd. Maar inmiddels liep het al tegen vijven, dus zou ik het dan nog halen? Ik informeerde hoe het nu zat met het Nederlands klassement. O! Je kon gewoon je medaille op halen bij de stand. Ik er heen. Nee, de jouwe is al opgehaald. Door wie dan? Mar? Nee? Annie? Nee! Gerda? Nee. Wie dan wel? Liselot Joling. Maar wat heeft die nu met Old Dutch van doen, behalve natuurlijk dat we altijd wel gezellig kletsen. Ik zag haar staan. Erheen: jij schijnt mijn medaille te hebben. Nee, zegt Liselot: ik kreeg hem niet mee, want ze zeiden dat ze jou gezien hadden. Maar ineens hoorde ik ze roepen: Laurin, wij hebben hem gevonden! En toen kreeg ik mijn Nederlandse medaille keurig (volgens mij als enige) om mijn nek gehangen. En zo kwam alles toch nog goed. Ik kon nog net voordat het echt begon te plenzen wegrijden. Was op tijd om een hapje te eten en daarna met kleinkinderen en kinderen de tocht door het duister te lopen. En ja daar kom je vreemde vogels tegen!

Maar voor nu: jammer, einde seizoen. Iedereen die heeft meegewerkt aan deze geweldige open water wedstrijden bedankt en ..tot volgend jaar????

Laurin Heemskerk-Stevens
Old Dutch